Bez majątku ojca nie zostałby mistrzem. Dla syna sprzedał firmę wartą miliony

Lando Norris został w niedzielę najnowszym mistrzem świata Formuły 1, finiszując na trzeciej pozycji w GP Abu Zabi i wyprzedzając w klasyfikacji Maxa Verstappena o dwa punkty. Brytyjczyk potrzebował miejsca na podium, by sięgnąć po tytuł i dopiął celu na torze Yas Marina. Reprezentant McLarena jest jedenastym mistrzem świata F1 z Wielkiej Brytanii i równocześnie 35. kierowcą w historii, który sięgnął po najwyższy laur w królowej motorsportu.

Lando Norris wdrapał się na szczyt F1 w wieku 26 lat. Brytyjczyk ściga się w stajni z Woking od siedmiu sezonów. Brytyjczycy postawili na niego w roku 2019, a ledwie dwa lata wcześniej zaprosili go swojego programu juniorskiego. Norris od razu był uważany za olbrzymi talent. Testy bolidem F1 organizowano mu równocześnie ze startami w europejskiej Formule 3.

ZOBACZ WIDEO: "Bez złota nie będzie ładnie”. Co przyniesie współpraca Rusko z Protasiewiczem?

Chociaż w padoku nie mówi się o tym głośno, to Brytyjczyk nie wypłynąłby na szerokie wody, gdyby nie majątek jego ojca. Adam Norris jest pasjonatem wyścigów i to on przekonał syna do kariery w kartingu. Brytyjczyk dorobił się fortuny wartej ok. 205 mln funtów (ponad 270 mln dolarów), rozwijając firmę zajmującą się doradztwem emerytalnym.

Z czasem Adam Norris sprzedał swój biznes, stawiając na rozwój funduszu inwestycyjnego Horatio Investments Ltd. Zgromadzony przez niego majątek pozwolił mu znaleźć się w pierwszej dwudziestce najbogatszych mieszkańców Bristolu. Norris senior stał też za decyzją, by umieścić syna w prywatnej szkole w Millfield, która słynie z kreowania gwiazd sportu.

Nowo kreowany mistrz świata nigdy nie ukrywał, że rodzina miała ogromny wpływ na jego rozwój. Jego matka Ciscy pochodzi z Belgii, przez co kierowca McLarena ma też belgijskie obywatelstwo. Jako że Norris dorastał w Glastonbury w hrabstwie Somerset, nigdy nie brał pod uwagę reprezentowania innej nacji niż Wielkiej Brytania.

- Tata zwykle przyjeżdża na moje wyścigi, ale tym razem go nie ma, więc trochę tego żałuję. Rodzice od zawsze bardzo mnie wspierali. Są ze mną od początku. Umożliwili mi wszystko. To oni wprowadzili mnie do wyścigów, wspierali i pozwolili dotrzeć do F1. Dzięki nim spełniłem marzenie i od dziecka mogę robić to, co kocham - powiedział Norris w maju po wygranej w GP Miami.

Norris pokochał wyścigi dzięki serii gier Gran Turismo. Kluczowym momentem w jego życiu była wizyta na mistrzostwach Wielkiej Brytanii w kartingu, na które wybrał się wraz z bratem Oliverem. - Chciałem tego spróbować! Niedługo potem dostałem gokart Bambino, żeby jeździć po domu i tak to się zaczęło - ujawnił Brytyjczyk w rozmowie z serwisem Formuły 2 w roku 2018.

Szybko zaczął odnosić sukcesy. Zadomowił się na międzynarodowej arenie, zdobywając w 2013 roku kartingowe mistrzostwa Europy w klasie junior. W tym samym sezonie Verstappen, jego późniejszy rywal z F1, został czempionem w wyższej klasie KF2. Rok później Norris był już kartingowym mistrzem świata. Kolejne sezony to starty z sukcesami w Formule 4 oraz Formule Renault 2.0.

W ekspresowym rozwoju po raz kolejny bezcenne były finanse ojca. Pokaźny budżet sprawił, że Norris na początku 2016 roku mógł wybrać się do Nowej Zelandii, by zbierać tam doświadczenie i ostatecznie wygrać tamtejszą Toyota Racing Series. Kilka miesięcy później do swojego CV dołożył tytuły w Eurocup i Formule Renault 2.0.

W trakcie sezonu 2025 brytyjski zespół wielokrotnie zapewniał, że traktuje równo Lando Norrisa i Oscara Piastriego. Wydarzenia z niektórych wyścigów temu przeczą. O wyjątkowej relacji, jaka wiąże 26-latka z McLarenem może przesądzać fakt, że zakontraktowanie młodego kierowcy było jedną z pierwszych decyzji Zaka Browna. Gdy dyrektor generalny firmy z Woking dostrzegł talent Norrisa, szybko zaprosił go do programu juniorskiego.

Norris w debiutanckim sezonie w europejskiej Formule 3 nie miał sobie równych. Wygrał dziewięć wyścigów i zapewnił sobie tytuł na dwie rundy przed końcem zmagań. W sezonie 2018 pojawił się w Formule 2, która wówczas miała jedną z mocniejszych stawek w historii. To wtedy w F2 rywalizowali m.in. George Russell i Alexander Albon, którzy w kolejnych latach również zaistnieli w F1.

Brytyjczyk zaczął sezon 2018 od zwycięstwa w Bahrajnie, ale później nie był w stanie powtórzyć tak dobrego wyniku. Regularna jazda na wysokim poziomie i kończenie wyścigów na punktowanych pozycjach sprawiło, że liczył się w walce o tytuł mistrzowski w F2 niemal do samego końca. Ostatecznie padł on łupem Russella.

Na przestrzeni lat Lando Norris rozwijał się u boku wyjątkowych kierowców. Jeszcze zanim dostał szansę regularnych startów, miejsca w bolidzie podczas piątkowych treningów F1 ustępował mu sam Fernando Alonso. Jego pierwszym zespołowym partnerem został Carlos Sainz, z którym nawiązał przyjacielską i pełną żartów relację. W debiutanckiej kampanii zdobył 49 punktów, co stanowiło prawie połowę dorobku Hiszpana.

O skali talentu Brytyjczyka mogliśmy się przekonać w 2021 roku. McLaren dokonał roszady w składzie w związku z odejściem Carlosa Sainza do Ferrari. Nowym liderem ekipy z Woking miał zostać Daniel Ricciardo i to Australijczyk miał prowadzić Brytyjczyków na szczyt F1. Tymczasem Norris zepchnął doświadczonego kierowcę do defensywy, co w ostateczności doprowadziło do przedwczesnego zerwania kontraktu z Ricciardo.

McLaren krok po kroku odrabiał straty do najlepszych ekip F1, aż w sezonie 2023 stworzył bolid z potencjałem na wygrane w wyścigach. Przełożyło się to na siedem wizyt Norrisa na podium. Na premierowe zwycięstwo musiał jednak czekać aż do roku 2024 i GP Miami. Wtedy też wydawało się, że Brytyjczyk może zagrozić Verstappenowi w walce o tytuł mistrzowski. Zbyt duża liczba błędów sprawiła, że ostatecznie Norris wraz z McLarenem wypuścili z rąk olbrzymią szansę, a pocieszeniem dla Brytyjczyków był tytuł w klasyfikacji konstruktorów.

W tym roku role się odwróciły. Norris miał imponujący start kampanii, a Verstappenem wraz z Red Bull Racing borykał się z wymagającym bolidem. Szalona pogoń Holendra za obroną tytułu była bliska szczęśliwego zakończenia, ale ostatecznie dwa punkty różnicy przesądziły, że Brytyjczyk na zawsze zapisał się w historii F1.

Łukasz Kuczera, dziennikarz WP SportoweFakty