Rodowity obserwator 2014 - 6 kwietnia 2014, 2.kolejka PLŻ - zapowiedź

autor: Rodowity Bydgoszczanin | 2014-04-03, 11:47 |

Oceń: Nie lubię Anuluj ()
|
 

Sylwetka rywala
Klub pierwsze wielkie sukcesy śwęcił w pierwszej połowie lat 70. XX wieku, startując w radzieckiej lidze żużlowej. Wywalczył wówczas dwukrotnie tytuł wicemistrza Związku Radzieckiego (1970 i 1971), zdobył Puchar Par ZSRR (1973; w roku następnym zajął natomiast trzecie miejsce), a jego zawodnicy stawali na najniższym stopniu podium Indywidualnych Mistrzostw ZSRR: Anatolij Pietrowski w 1970 i Anatolij Kuźmin w 1972. W następnych latach aż do upadku Związku Radzieckiego Lokomotiv zdobywał medale już wyłącznie w Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostwach ZSRR, zdobywając w sumie w tej konkurencji 6 krążków. Na przełomie lat 70. i 80. worek z medalami otworzyli w 1979 Władymir Tkaczuk (wicemistrz) i Walerij Charitonow (II wicemistrz). W roku następnym Tkaczuk zdobył pierwszy tytuł mistrzowski dla łotewskiego zespołu, a jego sukces powtórzył w 1982 Siergiej Danu. Pod koniec lat 80. wyniki Tkaczuka skopiował Andrejs Koroļevs, zdobywając najpierw tytuł wicemistrzowski w 1988, a rok później tytuł mistrza.
Po transformacji ustrojowej i rozpadzie Związku Radzieckiego Lokomotiv został jedynym klubem żużlowym na Łotwie, z powodu upadku speedwaya w stołecznej Rydze, odtąd startuje zatem wyłącznie w ligach zagranicznych i stanowi jednocześnie łotewską kadrę narodową. W latach 1994-2002 startował w lidze fińskiej pod nazwą Neva Sankt Petersburg, przez 5 ostatnich lat nie schodząc z podium. Trzykrotnie zdobył tytuł II wicemistrza (1998, 1999, 2001), raz tytuł wicemistrza (2002), a w 2000 wywalczył tytuł mistrza Finlandii. W tym samym czasie odnosił również sukcesy w lidze rosyjskiej, w której już w swym debiucie w 1995 zdobył medal brązowy. Wynik ten powtórzył jeszcze trzykrotnie, w latach 1996, 2001 i 2002. W 2001 Lokomotiv na swoim koncie zapisał również pierwszą zdobycz w Klubowym Pucharze Europy, zajmując w finale trzecie miejsce (klub dotąd 5-krotnie był finalistą tych rozgrywek). Od 2003 drużyna startowała już tylko w lidze rosyjskiej i to pod nową nazwą, Spidveja Centrs Daugavpils, ale bez powodzenia. W 2005 klub podjął decyzję o przystąpieniu do rozgrywek polskiej ligi żużlowej. Rok 2005 był jednocześnie ostatnim sezonem startów w lidze rosyjskiej oraz sezonem największych sukcesów międzynarodowych – klub zajął drugie miejsce w finale Klubowego Pucharu Europy, a jego wychowanek Ķasts Puodžuks zdobył tytuł wicemistrza Europy U-19. Od 2006 drużyna startuje wyłącznie w II lidze polskiej – powróciwszy do swojej starej nazwy Lokomotiv, w 2007 w barażach z TŻ-em Lublin wywalczyła awans do I ligi, a w 2008 jako beniaminek zajęła w niej wysokie 5. miejsce. Jeszcze lepiej było w kolejnym sezonie – 2009. Pomimo początkowych problemów finansowych, Łotysze ostatecznie uplasowali się na 2. miejscu, przegrywając jedynie z Unią Tarnów. Lokomotiv wyprzedził wówczas w tabeli m.in. Stal Rzeszów i Start Gniezno. Miejsce to premiowało zespół z Dyneburga do walki o ekstraligę z Atlasem Wrocław. Władze Lokomotivu, w porozumieniu z drużyną z Wrocławia, postanowiły, że ze względów finansowych, nie przystąpią do spotkań barażowych. Wpływ na tę decyzję miały mieć m.in. inwestycje, których dokonać musiałby klub z Łotwy, aby dostosować swój stadion do wymogów ewentualnych startów w ekstralidze. W związku z tym Główna Komisja Sportu Żużlowego orzekła dwukrotnego walkowera na korzyść Atlasa.

Starty w lidze polskiej:
 Rok      Liga       Miejsce
2005      II             3
2006      II             3
2007      II             2
2008       I             5
2009       I             2
2010       I             4
2011       I             5
2012       I             4
2013       I             3

Bilans medalowy DMP: 0-0-0

Bezpośrednie konfrontacje:
4 spotkania: 2 zwycięstwa Polonii; 0 remisów; 2 zwycięstwa Lokomotiv
*na torze w Bydgoszczy: 2 zw. Polonii; 0 remisów; 0 zwycięstw Lokomotiv

Analiza statystyczna:

 

 

Sylwetki liderów:

Andrzej Lebiediew

 

Reprezentant Łotwy w eliminacjach drużynowego Pucharu Świata od 2011 roku. Dwukrotny medalista młodzieżowych indywidualnych mistrzostw Łotwy: złoty (2011) oraz srebrny (2010). Brązowy medalista klubowego Pucharu Europy (Bałakowo 2011 – w barwach klubu Lokomotiv Daugavpils). Dwukrotny finalista indywidualnych mistrzostw Europy juniorów (Lublana 2011 – XIII miejsce, Opole 2012 – VII miejsce). Dwukrotny finalista mistrzostwa Europy par (Piła 2011 – IV miejsce, Równe 2012 – srebrny medal). Finalista indywidualnych mistrzostw Europy (2012 – VI miejsce). Srebrny medalista indywidualnych mistrzostw Europy juniorów (Güstrow 2013). Finalista indywidualnych mistrzostw świata juniorów (2013 – IV miejsce).
W rozgrywkach z cyklu drużynowych mistrzostw Polski reprezentuje klub Lokomotiv Daugavpils (od 2011).

Hans Andersen

 

Swoją karierę rozpoczął startując na minitorach. W 1995 roku został indywidualnym mistrzem Danii w tej odmianie sportu żużlowego (przeznaczonej dla zawodników do 16 roku życia). Rok później został mistrzem Danii juniorów w żużlu na torach klasycznych. W 2003 roku po raz pierwszy wystartował w cyklu Grand Prix (w żużlowych indywidualnych mistrzostwach świata). Rok później niespodziewanie stanął na podium GP Słowenii w Krško oraz wygrał GP Skandynawii w Göteborgu, wyprzedzając na dystansie późniejszego mistrza świata Jasona Crumpa. Ostatecznie w całym cyklu zajął 9 miejsce, z jednym punktem straty do premiowanej awansem do przyszłorocznego cyklu czołowej "ósemki". W tym samym roku zdobył również brązowy medal indywidualnych mistrzostw Europy. Po udanym sezonie znalazł zatrudnienie w polskiej lidze, w barwach WTS Wrocław. W lidze brytyjskiej reprezentował Ipswich Witches, a w lidze szwedzkiej Luxo Stars Målilla. W rodzimej lidze duńskiej zdobywał punkty dla Fredericii. W sezonie 2004 w Grand Prix nie powtórzył sukcesów z roku poprzedniego, zajął ostatecznie 12 miejsce, notując pechowe występy w Cardiff, gdzie jadąc w finale na drugiej pozycji wpadł w koleinę, czy w Bydgoszczy, gdzie dwa razy w jednym wyścigu zanotował upadek na pierwszym łuku. W roku 2006 Duńczyk nie startował w cyklu Grand Prix jako stały uczestnik. Otrzymał jednak "dziką kartę" na występ w GP Danii. Andersen zawody wygrał, powtarzając wyczyn Marka Lorama z 1999 i Martina Dugarda z 2000, stając się trzecim zawodnikiem, który wygrał turniej Grand Prix nie będąc stałym uczestnikiem cyklu. Po tym udanym starcie otrzymał dziką kartę również na GP Skandynawii, gdzie ostatecznie zajął drugie miejsce. Nieoczekiwanie, po ogłoszeniu zakończenia kariery przez Tony Rickardssona, Andersen (jako pierwszy rezerwowy) wystartował także w GP Włoch, gdzie zajął trzecią lokatę. W sezonie 2006 Andersen występował w czterech ligach - bronił barw WTS Wrocław (Polska), Peterborough Panthers (Wielka Brytania), Luxo Stars Målilla (Szwecja) i Brovst (Dania). Startując w sześciu (na dziesięć) turniejach z cyklu Grand Prix (nowa formuła Indywidualnych Mistrzostw Świata na Żużlu), zakończył sezon jako szósty zawodnik Świata, wygrywając przy tym dwa turnieje (Kopenhaga, Praga). Duńczyk został także Drużynowym Mistrzem Polski z Wrocławiem, Mistrzem Elite League z Peterborough Panthers i brązowym medalistą Drużynowych Mistrzostw Szwecji (Luxo Stars). Wart odnotowania jest fakt, że jego średnia biegopunktowa w żadnej lidze nie spadła poniżej 2,4 punktu na wyścig (przy maksymalnej średniej wynoszącej 3,0). Andersen tak w Polsce, jak w Szwecji i Anglii uplasował się w czołowej piątce zawodników ligi. W sezonie 2007 nadal (trzeci rok z rzędu) klubem Hansa Andersena był WTS Wrocław, z którym zdobył brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Duńczyk reprezentował także angielskie Peterborough Panthers, i kolejny - już ósmy sezon szwedzką Dackarnę Målilla (wcześniejsza nazwa - Luxo Stars)i zdobył z nią tytuł Druzynowego Mistrza Szwecji. W 2007 Andersen startował także jako stały uczestnik w cyklu Grand Prix IMŚ na żużlu, w którym zajął 5 miejsce.

Rodowity typ: Mój typ to 48-42 dla Polonii. Analizując potencjał obydwu klubów to jest on niezwyke zbliżony do siebie z minimalnym wskazaniem na Łotyszy. Z uwagi na to, że Bydgoszczanie będą u siebie to powinni ten mecz mimo wszystko rozstrzygnąć na swoją korzyść. Kluczowa będzie rola jaką odegra w naszym zespole druga linia. Mam tu na myśli głównie Anderssona, Szczepaniaka i Hougaarda. Andersen, Woźniak i Kościecha powinni być prawdziwymi filarami drużyny. Ważna sprawa to przygotowanie toru, w taki sposób aby nie stanowił on dla nas niespodzianki, a był nią dla gości. Bardzo ciekawy jestem frekwencji. Myślę, że jeżeli pogoda dopisze to ze względu na pozimowy głód speedway`a liczba 3000-4000 kibiców nie będzie tu przesadzona.

Oceń: Nie lubię Anuluj ()
|

Dodaj swój komentarz

Zaloguj się aby dodać komentarz lub

Komentarze dodawać mogą tylko użytkownicy zalogowani. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się. Zajmie to pół minuty.


Dowiedz się jak umieszczać linki do tagów, pogrubiać tekst, itp.

Ostatnie komentarze

Sortuj:
slaw byd

No wlasnie,powinien.Kostek niestety z roku na rok jedzie coraz wieksza popeline.Zobaczymy co dzisiaj pokaze w sparingu,widze go bladziutko :)

| Odpowiedz
Oceń: Nie lubię Anuluj (0|0)

komentarz jest odpowiedzią na: [3 komentarze tej dyskusji]

Dziękuje za opinię. Co do Kostka zdania byłby/są podzielone. Jedno jest pewne - dla zawodnika z takim doświadczeniem na torach ekstraligowych, włączając w to aktualną sytuację kadrową 10 pkt zdobycz w...

blokuj
Możesz dodać użytkownika do blokowanych, żeby nie widzieć więcej jego komentarzy.
Rodowity Bydgoszczanin

Dziękuje za opinię. Co do Kostka zdania byłby/są podzielone. Jedno jest pewne - dla zawodnika z takim doświadczeniem na torach ekstraligowych, włączając w to aktualną sytuację kadrową 10 pkt zdobycz w każdym meczu to powinien być standard. Serdecznie pozdrawiam!

| Odpowiedz
Oceń: Nie lubię Anuluj (1|4)

komentarz jest odpowiedzią na: [3 komentarze tej dyskusji]

Jak zwykle znakomity felieton!!!!Jednak z ocena Kosciechy(ktory jest dla mnie sola w oku)niestety nie moge sie zgodzic.pzdr.:)

blokuj
Możesz dodać użytkownika do blokowanych, żeby nie widzieć więcej jego komentarzy.