Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Tenis
  • Zimowe

Adam Wiśniewski: Mówili, że nie dam rady. Podniosłem się jednak i odchodzę we właściwym momencie

Maciej Szarek
Maciej Szarek

Tyle pan przeszedł, skąd więc decyzja, że właśnie teraz czas powiedzieć "pas"?

Proszę zajrzeć w metryczkę - trzydzieści siedem lat, zdrowie...

Znam skrzydłowych, co grają dłużej.

Grają, ale uznałem, że to właściwy moment. Może i mógłbym odejść za rok, pograć jeszcze sezon, ale chciałem zostać zapamiętanym jako zawodnik, który zawsze grał na swoim poziomie i poniżej pewnej jakości nie schodził. W mojej karierze było kilka zakrętów - kontuzje, powroty, wiele osób już mnie skreślało - ale udowodniłem jednak, że można wrócić. Wywalczyłem potem jeszcze złoto mistrzostw Polski z Wisłą w 2011 roku, medal mistrzostw świata. Podniosłem się, a teraz odchodzę dobrze zapamiętany. Przynajmniej taką mam nadzieję.

Pytałem o najlepszą historię, a którą ocenia pan zaś najgorzej?

Tu trzeba wspomnieć właśnie te kontuzje. Szczególnie tą trzecią, kiedy już dwa lata się leczyłem, uczęszczałem na długie rehabilitacje. Właściwie od poniedziałku do piątku byłem w Olsztynie, tylko na weekend wracałem do Płocka. Była nadzieja, powrót do sportu i znów klapa. Frustrujące. Po tym trzecim razie w ogóle chciałem zrezygnować z grania w piłkę ręczną. Lekarze - niektórzy,  oczywiście - mówili żebym się puknął w głowę; że jeżeli wrócę do sportu, to będę inwalidą. Byli jednak i tacy - za co chciałbym im podziękować - co uwierzyli i pomogli mi, by się odbudować. A te negatywne głosy tylko mnie napędzały do pracy. Po dwóch czy trzech dniach zmieniłem zdanie, że jednak naprawimy to kolano i wrócę. Tak, to był najcięższy okres.

A relacje z kibicami? Szczególnie kieleckimi. W tym roku, po meczu w Płocku, stanowczo pan zareagował. 

Tamta sytuacja była trochę inna, bo jednak idąc przez parkiet z dwoma synami, już po meczu, gdzie emocje opadły, Vive wygrało mecz, a i tak słyszy się wyzwiska i syn pyta o co chodzi, to jest trochę nie w porządku i się zdenerwowałem.

Staram się jednak tolerować wszystko. Kibice dają się we znaki drużynie przeciwników, to normalne. W sumie taka ich rola, to chcą osiągnąć i to ich święte prawo. Zarówno nasi kibice, jak i oponenci.

To sól rywalizacji płocko-kieleckiej.

Pewnie. Ja to rozumiem. Nie lubią mnie? Ok. Podczas meczu zawsze mi się dostaje - krzyki, wyzwiska. Można powiedzieć, że to "kibicowskie prawo", po mnie to spływa jak po kaczce. Mówię, tamta sytuacja była szczególna i tylko dlatego tak zareagowałem.

Abstrahując od incydentów z kibicami - jak pan zapamięta "Świętą Wojnę"?

Od czasów juniorskich - twarda walka, nieraz obrona na pograniczu brutalności. Kibice bardzo czekali na te mecze. Kiedyś to się inaczej odbywało, bo u nas byli sami wychowankowie z Płocka, w Kielcach zawsze było ich mniej, bo ściągali do siebie najlepszych zawodników z Polski. To były wojny. Oczywiście jednak zarazem i fajna atmosfera. Ja jako zawodnik strasznie czekałem na te spotkania, tak jak i kibice. Jest wiele wiele wspomnień, człowiek dochodził do siebie czasem tydzień, taki był poobijany.

Razem z ewolucją tej rywalizacji ewoluowała cała dyscyplina. Kiedyś bitwa tubylców, dziś "gwiezdne wojny". Pan był przy tym procesie niemal od początku.

Tak było. Jestem jeszcze łącznikiem starego Blaszaka Areny, graczy takich jak Krzysztof Kisiel, którzy zaczynali te "Święte Wojny" z dzisiejszymi starciami na najwyższym poziomie Ligi Mistrzów. Zresztą, trenowałem już z synami Andrzeja Mokrzkiego czy trenera Kisiela, z którymi też grałem ramię w ramię na parkiecie.

Nie da się ukryć, że wraz z pana odejściem w Płocku skończyła się pewna epoka. Co teraz będzie z Orlen Wisłą?

Spokojnie, dalej będzie grać! Są już zaplanowane wzmocnienia na kolejny sezon. Najgorsze jest jednak to, że nie możemy zatrzymać czołowych graczy w klubie. Musimy brać młodych, którzy przez dwa-trzy lata się u nas rozwijają i odchodzą. To jest nasz problem. Wiecznie gonimy naszego odwiecznego rywala, ale znów odchodzą od nas najlepsi. To jest to - ciągle budujemy, ale nie możemy dojść, dopaść tego Vive. Wiadomo, chodzi też o pieniądze.

Pan czuje się sportowcem spełnionym?

Oczywiście, że tak! Owszem, było kilka zakrętów jak wspomniane kontuzje, ale summa summarum jestem bardzo szczęśliwy z tego, że przez tyle lat grałem w Wiśle i będę tu dobrze wspominany. Zawsze starałem się dać z siebie wszystko, wygrać ile się da. Sześć tytułów mistrza Polski, stos srebrnych medali, brąz do kolekcji, Puchar - wszystko, co tylko możliwe na krajowym podwórku. Na arenie międzynarodowej zaś tylko brąz z Kataru, no i tu pozostaje mały niedosyt, zwłaszcza po olimpiadzie, gdzie byliśmy bardzo blisko medalu.

Tak, zdobywał pan mistrzostwa Polski, ale to było dekadę temu! W ciągu ostatnich 10 lat tylko jeden tytuł. To zmienia optykę. Na koniec też się nie udało. 

Fakt, to trudne. Schodząc po przegranym finale Pucharu Polski w Lublinie mówię już: "Kurczę, mam dość, że jestem ciągle drugi!" Człowiek sobie wypruwa żyły, chce jak najlepiej, ale ta dominacja Vive jest jednak bardzo wyraźna. Przegrywamy z nimi już po raz kolejny i to boli. Nienawidzę przegrywać, nie umiem przegrywać, ale niestety trzeba było co roku uznawać wyższość rywali. Vive nam po prostu odjechało w ostatnich latach. Byliśmy blisko w tym roku, prowadziliśmy wyrównaną walkę, ale kto o tym będzie pamiętał? Liczy się wynik - oni znów ze złotem, my znów ze srebrem.

Adam Wiśniewski - Nafciarz od zawsze na zawsze. To mogło się potoczyć inaczej?

Pojawiły się oferty wyjazdu tuż przed kontuzją, gdy miałem 24-25 lat, głównie z Bundesligi. Urazy niestety skutecznie pokrzyżowały te plany. Na pewno gdyby nie one poważnie bym to rozważył. Bundesliga to najlepsza liga świata - zawsze chciałem spróbować tam swoich sił. Wracając do gry miałem już jednak blisko 30 lat, więc nie było sensu się ruszać. I choć znów były jakieś tematy, to odpuściłem.

To jak się sprawy potoczyły, wyszło jednak na dobre. Nie mam na co narzekać. Ba! Jestem z tego dumny i szczęśliwy. Z tego, że spędziłem tu tyle lat; że reprezentowałem niebiesko-białe barwy od początku do końca. Mam tu przecież swoją rodzinę, przyjaciół, kibiców. Chcę im już tylko podziękować.

Czy Adam Wiśniewski to najlepszy zawodnik w historii, który grał w Orlen Wiśle Płock?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub Piłkę Ręczną na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna
Komentarze (4)
  • kvc30 Zgłoś komentarz
    Adam jest z innej epoki - cała kariera w jednym klubie - dzisiaj już tak nie jest i nie będzie. Rywalizacja z kielcami jest inna niż kiedyś bo u nas wychowanków mało a u nich chyba
    Czytaj całość
    wcale. Z drugiej strony grając tylko wychowankami czy zawodnikami z kraju niewiele w Europie można osiągnąć. Czasy się zmieniają i albo idzie się z ich duchem albo się odstaje , więc trzeba się z tym pogodzić i tyle. Co do zachowań kibiców nie ma się co denerwować - takie zbójeckie prawo. Cieszy, że jak gra reprezentacja to wszysce są w jednej drużynie. Mnie osobiście w odniesieniu do klubów najbardziej cieszą w LM sukcesy wisły ale życzę i pozostałym naszym drużynom czy to puławom, czy górnikowi czy kielcom czy ktokolwiek by to był na szczeblu międzynarodowym zwycięstw. W lidze to co innego ...
    • sisiukris Zgłoś komentarz
      Popieram, szkoda że nie udało się wam dawno zostawić w składzie jakiegoś wychowanka- nas jednak co jakiś czas ktoś zostaje....
      • czwarty4 Zgłoś komentarz
        Adam, nie sądzę żebyś był w Kielcach nielubiany. To, że przejąłeś pałeczkę pierwszego wyszydzanego, jest raczej naszym dowodem uznania dla Ciebie. Nie piszę tego ironicznie. Jesteś
        Czytaj całość
        dla nas kwintesencją tego co już niestety zamiera, wiślacko-petrochemiowego ducha, sportowca niezłomnego i jednocześnie doceniającego przeciwnika. Nie ma Was bez nas i odwrotnie. Mam na myśli niepowtarzalną atmosferę naszych pojedynków.
        • Złoty Bogdan Zgłoś komentarz
          Adam jak się wchodzi na nafciarki i czyta co tam wypisują "twoi fani", to nie wiem czy oni cię tak do końca miło wspominają :) Słyszałem, że Adam ma zostać nowym "właściwym
          Czytaj całość
          człowiekiem na właściwym miejscu". Znając życie to za rok płoccy kibice będą śpiewać razem z kieleckimi "Wiśniewski k...on k...on k...on" :)
          Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
          ×
          Sport na ×