WP SportoweFakty.wp.pl – wiadomości sportowe, relacje live, wyniki meczów

Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Tomasz Gębala: Każdy zasługuje na szacunek

- Wiem, że jestem krytykowany, ale nie mam z tym problemu, jeśli dotyczy to mojej gry - przyznaje nam Tomasz Gębala, rozgrywający Orlen Wisły Płock i reprezentacji Polski. I dodaje: - Sprawa komplikuje się, gdy ktoś zaczyna mnie obrażać.
Maciej Szarek
Maciej Szarek
WP SportoweFakty / Michał Domnik / Na zdjęciu: Tomasz Gębala

Maciej Szarek, WP SportoweFakty: W polskiej piłce ręcznej jest pan ostatnio dość gorącym tematem.

Tomasz Gębala, rozgrywający Orlen Wisły Płock:  No tak, robi się wokół mnie trochę taka telenowela. I to na pewno nie działa pozytywnie. Nie ma osoby, na którą by to nie oddziaływało. Nawet na takiego Lewandowskiego, gdzie media piszą o nim non-stop.

Przytłacza to?

Nie powiedziałbym. Po prostu robię wszystko, by się tym nie interesować za bardzo. Nie czytam tego wszystkiego, nie śledzę, co się dzieje w mediach, staram się tego unikać. Mam dużo pracy i spotkań w Wiśle, mam studia - na tym się skupiam. Fakt, ta cała sytuacja wytwarza, według mnie, zupełnie niepotrzebną atencję i spięcie. To głupie i nie powinno mieć miejsca.

Pośrednio zgodził się pan jednak na zostanie osobą publiczną, będąc szczypiornistą.

Jasne, jestem tego świadomy. Tak jak i tego, że publiczność może mnie krytykować i ma do krytyki prawo. Nie mam z tym problemu.

Ale ta może się panu ostatnio dawać we znaki.

Problemem nie jest kwestia krytyki odnośnie strony sportowej, a typowo ludzkiej. Nie lubię jak ktoś wymaga szacunku, a sam nie szanuje innej osoby. Uważam, że każdy człowiek zasługuje na szacunek. Krytyka jako zawodnika, jeśli krytykowane są moje umiejętności, jest spoko. Sprawa komplikuje się jak ktoś odnosi się do mnie jako do osoby, bo mnie nie lubi, i zaczyna mnie obrażać. To nie jest fajne. Kiedy przychodzę do klubu, to zawsze szanuję kibiców, bo wiem, że oni są przy klubie, wspierają go, wiem jak ważną są częścią sportu. Ale jak ktoś jako kibic przestaje szanować klub lub jego zawodników? Słabo.

A pan się czuje hejtowany?

A kto by się nie czuł, jeśli zostałem wygwizdany we własnej hali? Ciężko się zdystansować do tego wszystkiego. To nie jest łatwa sytuacja. Najbardziej zależy mi jednak żebyśmy jako klub mieli teraz jak największy spokój w przygotowaniach do play-offów, bo to teraz najważniejsze.

Myśli pan, że ludzie bardziej chcą dokuczyć niż pomóc?

Myślę, że tak. Wiadomo, że jest duża - oby większość - część osób, która podejdzie do tego normalnie: skrytykuje moją grę, ale do człowieka podejdzie w porządku.

Pana brat w rozmowie z Maćkiem Wojsem z TVP Sport przyznał, że krytyka w Płocku "jest duża, głównie niekonstruktywna i od osób nieznających się na temacie". Pan podziela to zdanie?

Bardzo często tak jest, że krytyka jest po prostu niekonstruktywna, wynika bardziej z niechęci do człowieka niż z niechęci do jego umiejętności. Jeśli to wszystko jest konstruktywne, ktoś przedstawia racjonalne i mądre argumenty, mówi, co mu w mojej grze nie pasuje, pokazuje błędy, to ja jestem jak najbardziej za tym. Nie musi mieć nawet żadnego gotowego rozwiązania. Ja to przyjmę i się nad tym zastanowię. Jeśli jest to na spokojnie, bez żadnych personalnych eskapad, to jak najbardziej w porządku. Nawet jakby ktoś podszedł na ulicy i powiedział: "Hej, uważam, że to, to, to i to w Twojej grze jest złe" i wdał się w normalną dyskusję, a nie, że on wie najlepiej i koniec, to wszystko jest okej.

No to jak pan odpowie na zarzut, że nie potrafi pan w pełni wykorzystać swoich warunków fizycznych, za mało rzuca z dystansu?

Wiem, że ich nie wykorzystuję i jestem tego w stu procentach świadomy. To chcę powiedzieć jasno. Ale ciągle dążę do tego, by robić z nich coraz większy użytek. Uważam też, że wiele razy to dobrze, że wchodzę w pojedynki jeden na jeden. To nie jest tak, że jestem ukierunkowany tylko na te wejścia w strefę. Ale nie mogę też być zawodnikiem, który tylko rzuca z daleka albo podaje piłkę i tu się kończą opcje.

Zasadność tych pana "wycieczek na koło" często jest jednak silnie podważana.

Wiem, że jestem w wielu sytuacjach krytykowany za to, że idę jeden na jeden. Zwłaszcza, gdy nie rzuciłem bramki. Często jest jednak tak, że cała akcja była wykonana naprawdę dobrze, albo, że ja chciałem rzucić z daleka, ale widzę, że wychodzi do mnie mocno obrońca, prawie sprintem i po prostu muszę go minąć na wykroku, by uniknąć klinczu czy zderzenia.

Wiadomo, że klasycznego pojedynku jeden na jeden nie wygram, bo jestem na to za wolny. Muszę więc liczyć, że dostanę piłkę w nadbiegu tak, że będę już miał lekką przewagę ciała nad obrońcą i będę mógł go "przeciągnąć" czy złapać na wykroku, uniknąć go, minąć. Nie można też rzucać z każdej pozycji z daleka, szczególnie, gdy obrona jest wysoka i agresywna.

Są różne typy defensywy, trzeba radzić sobie w każdej konfiguracji.

Dokładnie. Wiem, że jeszcze nie wychodzi mi to w pełni, że często przesadzam z tym wszystkim. Jestem tego całkowicie świadom i staram się to poprawić. Inna sprawa, że czasem uda mi się ograć obronę, minąć przeciwników, ale nie zdobędę trafienia, bo rzucę gdzieś nad bramką, co mi się zdarza ostatnio nader często i jestem bardzo niezadowolony z jakości mojego rzutu w tym sezonie. Podsumowując: to nie jest zawsze tak, że brak bramki oznacza, że to akcja była źle zagrana, a mój wybór taktyczny był zły. To czasem znaczy, że po prostu mój rzut był beznadziejny.

A co mówią na ten temat pana trenerzy?

Zawsze analizujemy konkretną sytuację. Nie można powiedzieć, że zawsze mam rzucać, albo podawać, albo iść w strefę. Do każdej sytuacji trzeba podejść indywidualnie. Oglądamy video i wtedy trener mówi mi, że tu albo tu trzeba było zrobić inaczej, np. rzucić, bo miałem miejsce. Ja to przyjmuję i to rozumiem. To jest konstruktywna krytyka. Czasem pokazuje mi, że prawidłowo zrobię zwód, ale za długo trzymam piłkę, potem nie gram w tempo do partnerów. Trener mówi swoje zdanie, rozmawiam z innymi, starszymi zawodnikami na ten temat. Oni mi doradzają, staram się słuchać, analizować. Nie ma tak, że jak nie rzucę, to schodzę na ławkę. Jeżeli jest ewidentna sytuacja, że powinienem zrobić zwód, to też mi nikt nic nie powie.

ZOBACZ WIDEO Niesamowita seria Barcelony dobiegła końca!

Wie pan co i jak poprawić?

Wydaje mi się, ze z grubsza tak. Mam na myśli to, o czym już mówiliśmy oraz pracę w obronie: pasywne ustawianie się i blok. Chodzi o to, żeby wcześniej sobie ułatwić życie. Bo często chcę pracować siłą rąk czy nóg, a mógłbym sobie znacznie uprościć zadanie prawidłowym ustawieniem. W listopadzie skończę 23 lata. Człowiek uczy się całe życie. Jest jeszcze czas.

W kontekście sytuacji w Płocku, myślę, że w pewnym sensie to efekt niezadowolenia z powodu sytuacji w klubie i wyników sportowych.

Tak, to jest katalizator. Przez to, że mamy słabe wynik sportowe to wszystko się napędza. Porażki zawsze potęgują wszystko.

Choć fazę zasadniczą skończyliście na drugim miejscu w tabeli, właśnie z powodu tych niepowodzeń, w Płocku doszło do małego trzęsienia ziemi, odszedł trener Przybecki. Teraz już wszystko się unormowało?

Jest nowy-stary trener (Krzysztof Kisiel - red.), który dotąd był asystentem, dalej trenujemy i staramy się robić wszystko, by końcówka sezonu była pozytywna. Wiadomo, że łatwo nie będzie wyjść z dołka. Dopiero w meczach o stawkę zobaczymy, czy nasze starania przyniosą rezultat. Teraz skupiamy się, żeby każdy kolejny mecz był coraz lepszy, wciąż mamy pewne wahania formy, ale mamy też dużo czasu na trening i poprawę przez to, że odpadliśmy z Pucharu Polski. Trenujemy indywidualnie, poprawiamy ustawienie zespołu, chcemy jak najlepiej wykorzystać czas.

O co będziecie walczyć w play-offach?

O zwycięstwo.

Domyślam się, że w czasach juniorskich gra pana drużyn miała jedną zagrywkę: "na Tomka". Rożnica w warunkach fizycznych, zasięgu, robiła swoje.

Prawda jest taka, że w juniorach byłem bardzo słabym zawodnikiem. Choć komicznie to zabrzmi: nie potrafiłem rzucić z daleka, bo byłem wysoki.

Zaraz... Wzrost panu przeszkadzał w rzucie z dystansu?

To trudne. Rośniesz, i to bardzo szybko, i nagle nie możesz w ogóle złapać koordynacji, właściwie to nie potrafisz się ruszać. Dalej uważam, że mam z tym mniejsze czy większe problemy, ale pracowałem przez trzy lata w Niemczech i wcześniej trochę w Polsce, indywidualnie chodziłem na siłownię, choć oficjalnie nie mogłem, po to, by po prostu jakoś się ruszać. Dużo pracy zostało wykonane z trenerem Chludzińskim, który prowadził treningi biegowe w SMS-ie. To on pokazał mi jak poprawnie biegać, bo to niby takie proste, a wielu tego nie potrafi. To była ogromna praca, by nauczyć się normalnie ruszać. Teraz wiadomo, że nie osiągnę już sprawności jak zawodnicy niżsi, ale uważam, że w miarę potrafię się ruszać, jak na mój wzrost. Dopiero jak wdrożyłem ćwiczenia siłowe gdzieś w 2011 roku na Ogólnopolską Olimpiadę Młodzieży, to zacząłem rzucać więcej bramek.

W codziennym życiu te 212 centymetrów też potrafi przeszkadzać?

Ile to razy miałem głowę rozciętą, bo zapomniałem się schylić, zajęty rozmową z kimś? Ile razy w piwnicy się walnąłem w głowę? Proza życia! Tak jak i na boisku ten wzrost może czasem być przekleństwem. Ale jak patrzę na to z perspektywy czasu, oceniam go pozytywnie, bo daje mi bardzo, bardzo duże możliwości. Ale też czasem trochę przeszkadza. To nie jest tak, że taki wzrost zawsze będzie działał tylko na korzyść. Gdyby tak funkcjonowała piłka ręczna, mielibyśmy na parkiecie siedmiu gości po grubo ponad dwa metry. A są chociażby Słoweńcy: niscy, szybcy, a jak sobie dobrze dają radę? Taki Stas Skube - niziutki, ale potrafi nieźle namieszać. Przecież gdyby Michał Daszek miał te kilka centymetrów więcej, to byłby bardzo dobrym prawym rozgrywającym.

A kto był wtedy pana idolem? Na kim wzorował pan swoją grę, od kogo czerpał inspiracje?

Wiadomo, że takim pierwszym skojarzeniem jest Karol Bielecki. Nie dość, że podobny fizycznie: wysoki, rudy, chudy, to jeszcze ta sama pozycja na boisku. Ale potem nie wzorowałem swojej gry już na nikim konkretnym, starałem się być sobą. Obserwowałem i obserwuję wielu graczy i staram się przejmować od nich jakieś elementy, analizuję ich grę. Wyłapuję ruchy, które mi się mogą przydać. O to chodzi w treningu: nie tylko o doskonalenie cech, które już mamy, ale zmienianie, dostosowywanie swojego stylu, uczenie się czegoś nowego. Staram się wciąż nabywać nowe umiejętności. Chcę stworzyć swój styl gry z wielu składowych, a nie być odbiciem jakiegoś zawodnika.

Te porównania do Karola Bieleckiego szybko przykleiły do pana łatkę "nowego Bieleckiego". To nie zaszkodziło?

Wiadomo, że porównywania do Karola Bieleckiego są nobilitacją, ale żeby to porównywanie miało jakiś sens, muszę prezentować podobny poziom i styl. A ja w ogóle jestem innym zawodnikiem niż Karol! Jasne, mogę się od niego bardzo wielu rzeczy nauczyć, bo kiedy przez chwilę trenowałem z nim w kadrze, Karol pomógł mi i dał mnóstwo wskazówek, nawet banalnie prostych, które jednak w pewien sposób otworzyły mi trochę oczy na pewne sprawy. Jesteśmy jednak zupełnie innymi zawodnikami. Jakieś analogie są, ale świat jest na tyle duży, że analogie zawsze się znajdą. Tomasz Gębala to jednak Tomasz Gębala, a nie "młody Karol Bielecki".

Nie wiem czy media zaszkodziły mi tymi porównaniami. Może kibice i dziennikarze chcą szukać czegoś ze starej kadry w nowej kadrze? Może to strach przed zmianami? Myślę jednak, że to po prostu zwykłe pompowanie jakiegoś balonika. A to nie jest dobre ani dla zespołu, ani dla zawodnika, bo tylko zwiększa oczekiwania. Zagram dwa dobre mecze, coś mi wyjdzie, rzucę kilka bramek i ludzie będą widzieć tylko to. Nikt nie będzie patrzył na to, że nie spełniłem założeń przedmeczowych, czy złamałem akcję i taktykę, a uratowało mnie tylko to, że zdobyłem bramkę. Nikt na to tak nie spojrzy, bo nikt nie zna tych założeń. Każdy skupi się tylko na tym, jaka cyfra jest przy Tomku Gębali i tyle. A prawda jest taka, że aby cały sezon grać dobrze, a nie tylko w pojedynczych meczach, trzeba się dopasować do zespołu, wpasować w jego system, styl gry.

NA DRUGIEJ STRONIE TOMASZ GĘBALA OPOWIADA O NOWEJ REPREZENTACJI POLSKI, O JEJ POTENCJALE, BOLĄCZKACH I O PRZYSZŁOŚCI. TAKŻE SWOJEJ.

Czy Tomasz Gębala to największy talent młodego pokolenia polskiej piłki ręcznej?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub Piłkę Ręczną na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna

Komentarze (7):

[ Anuluj ] Odpowiadasz na komentarz:

Dowiedz się jak umieszczać linki od tagów, pogrubiać tekst, itp.
  • uły uły 0
    No cóż Tomaszu...w Płocku jest taki klimat,jednego dnia "najlepsi" cie kochaja a nastepnego każą wyp....ć. Dlatego już coraz mniej zawodników chce tam grać.
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • asport 0
    Panie Tomaszu, nie mam wątpliwości że może Pan grać lepiej, znacznie lepiej niż obecnie.
    Moim zdaniem pierwszorzędną rzeczą jakiej Pan potrzebuje, to znalezienia odpowiedniego trenera. To znaczy takiego, który potrafi rozpoznać predyspozycje zawodnika i konsekwentnie je rozwijać, oraz dostrzec mankamenty i z determinacją je usuwać. Na każdym (niemal każdym) treningu winna być nad tym praca!
    Nie jest takim trenerem Przybecki, szkoda że nie opiekował się Panem Cadenas, ale czasu nie cofniemy.
    Proszę jak najszybciej ZNALEŹĆ KLUB Z WYBITNYM TRENEREM, za wszelką cenę. Oczywiście może Pan starać się samemu poprawiać swoją grę. Ale proszę uwierzyć, że wybitny trener zrobi z Pana zawodnika o wiele lepszego i to znacznie szybciej. A wtedy Pańska kariera błyskawicznie nabierze innego wymiaru.
    Proszę wziąć pod uwagę moją skromną opinię, płynie ona z doświadczenia trenerskiego (choć z innej dyscypliny).
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • sisiukris 0
    Żenada.....Jako kibic Wisły chciał bym żeby ten chłopak odszedł do innego klubu i już nie męczył mnie i innych kibiców, a na kadrę to jeszcze długa droga....Skoro nie radzi sobie z krytyką to albo psycholog albo zmiana fachu, może jakaś spokojna praca w domu?
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
Pokaż więcej komentarzy (4)
Pokaż więcej komentarzy (7)
Pokaż więcej komentarzy (7)
Pokaż więcej komentarzy (7)
Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
×
Sport na ×