KokpitKibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Tenis
  • Zimowe

Jerzy Szczakiel - Andrzej Wyglenda duet na magnes

Grzegorz Drozd
Grzegorz Drozd
W gronie kandydatów znalazł się także młody Jurek Szczakiel, który z roku na rok prezentował coraz wyższą formę. Media pisały, że opolanin odznacza się brawurą i dynamiką na torze, a przy tym jest odporny psychicznie. Wspomniane zawody w Gorzowie to potwierdzały. Po dwóch słabych występach Szczakiel wziął się w garść i zdołał awansować dalej. Jeszcze większą odpornością psychiczną wykazał się w finale kontynentalnym, gdzie po słabiutkim początku omal nie wygrał zawodów - Tego dnia tor był fatalny, jak zresztą tradycyjne w Slany. Ale dla mnie trudniej oznaczało lepiej - śmieje się Szczakiel, którego jazda zrobiła na obserwatorach spore wrażenie. Odporność psychiczna, ułańskie szarże po szerokiej i świetne tego roku występy na rybnickim torze były argumentami, które przeważyły na korzyść Szczakiela. Miały być idealnym połączeniem z rutyną, znajomością toru i taktyczną jazdą przy kredzie Andrzeja Wyglendy.
Andrzej Wyglenda Andrzej Wyglenda
Złe dobrego początki Finalistów wyłoniły dwa półfinały. Polacy z racji prawa gospodarza zostali urzędowo przydzieleni na głównej rozgrywki. Początkowy regulamin rozgrywania mistrzostw świata par nieco kulał i niepotrzebnie eliminacje dzielono na dwie strefy: interkontynentalną i kontynentalną. Pierwsza była wyraźnie lepsza od drugiej. Na Górnym Śląsku zameldowały się słabiutkie pary Austrii i Jugosławii, a zabrakło Australijczyków, czy Duńczyków ze znakomitym Ole Olsenem na czele. W tym układzie wszyscy specjaliści przepowiadali, że do pudła jest trzech murowanych faworytów: Nowa Zelandia, Polska i Szwecja. Polscy kibice mieli nadzieję, że po raz kolejny atut własnego toru okaże się decydujący. - Zaznaczała się przewaga zachodnich jeźdźców nad tymi zza wschodniej granicy. Dysponowali świetnym ogumieniem firmy Dunlop, o którym mogliśmy tylko pomarzyć, ale nie chcę wszystkiego usprawiedliwiać różnicami w sprzęcie. Być może byli po prostu lepsi. Jednak nie zawsze wychodziło tak źle - mówi Jerzy Szczakiel. Oczywiście nie brakowało głosów wątpiących, czy para Szczakiel - Wyglenda będzie dobrze współpracowała na torze. - Nie mogę powiedzieć, że wybór Jurka na mojego partnera przyjąłem z entuzjazmem - wspomina Wygelnda. - Było dużo sprzeciwów, a ja sam trochę obawiałem się Jurka, bowiem wiedziałem, że nie potrafi on jeździć zespołowo. To był wybitny indywidualista - relacjonuje. Ostatnie chwile przed finałem zdały się potwierdzać obawy malkontentów i krytykantów decyzji sztabu szkoleniowego. Najpierw Szczakiel spóźnił się na bezpośrednie zgrupowanie przed turniejem. - Musiałem pomóc mamie przy zbiórce siana, bo zbierało się na deszcz. Bałem się, że mam przechlapane u przewodniczącego Słowieckiego, który jak to wojskowy nie znosił spóźnień, ale uwierzył w moje nieco niedorzeczne usprawiedliwienie - opowiada Szczakiel. Natomiast nazajutrz na treningu doszło do małej kraksy z udziałem naszej pary. - Obaj chcieliśmy jeździć przy krawężniku. Na którejś z prób Jurek pojechał za szeroko w łuku i zabrakło dla mnie miejsca. Wróciłem do parkingu i przekonałem w kilku słowach trenerów i działaczy, że jedynym rozsądnym wyjściem jest, że ja jadę przy kredzie, a Jurek przy siatce - mówi czterokrotny indywidualny mistrz Polski.
Jerzy Szczakiel Jerzy Szczakiel
Zawody na 5:1

Od początku turnieju zarysowała się przewaga Polski i Nowej Zelandii nad resztą stawki. Obie pary niemal z automatu podwójnie pokonywały przeciwników. Bardzo ważne w końcowym rozrachunku było zwycięstwo Polaków nad Szwedami. Para Anders Michanek - Bernt Persson była bardzo mocna. Obaj jeździli znakomicie technicznie i nie przebierali w środkach w trakcie walki na torze. W tej sytuacji najlepszym wyjściem było wygrać start i uciekać do przodu nie wdając się w torowe przepychani z bardziej objedzonymi rywalami na torach całego świata. - To był nasz drugi wyścig, a Szwedów pierwszy. Wykorzystaliśmy szansę, że byliśmy lepiej spasowani do toru. Ponadto zeszła z nas trochę trema po pierwszym wyścigu. Dla szwedzkiej pary był to pierwszy zapoznawczy wyścig z torem. Wykorzystaliśmy ten fakt i zaskoczyliśmy przeciwników. Gdy się zorientowali byliśmy już na czele - relacjonuje Szczakiel. Zanim doszło do decydującego wyścigu pomiędzy gospodarzami turnieju, a Nową Zelandią, ci drudzy zgubili jeden punkt na Szwedach.

- W tym układzie do złota wystarczał nam remis - zaznacza Wygledna - Pojedynek z mega mocnym i doświadczonym duetem Briggs - Mauger miał być naszym przedostatnim występem. Do tej pory wszystko wgrywaliśmy w stosunku 5:1. Zaś w ostatnim biegu czekała nas formalność z Austriakami - dodaje.

- W pierwszych dwóch startach nie wychodziłem najlepiej ze startu i musiałem nadrabiać na dystansie. W tym biegu wiedziałem, że ta sztuczka już nie przejdzie i sprawę tytułu trzeba rozstrzygnąć po starcie na pierwszym łuku - mówi Szczakiel. - Plan był prosty: obaj nie mogliśmy dać się zamknąć rywalowi po swojej prawej ręce - opowiada rybniczanin, który do tego biegu podjechał na pierwsze pole startowe. Dalej Briggs, Szczakiel i Mauger. Tak też się stało. Po starcie cała czwórka niemal równocześnie dopadła pierwszego łuku wypychając się wzajemnie. Pierwszemu miejsca zabrakło Maugerowi i trzykrotny mistrza świata odpuścił. Szczakiel ani na moment nie przymknął manetki gazu i tuż po samym płocie zrównał się z drugim jadącym Briggsem. Walka trwała całe okrążenie i w końcu opolanin przedarł się za plecy Wyglendy. - Briggs kąsał do końca, ale obroniłem się. Zwycięstwo nad taką parą, to było wtedy coś wielkiego. Wszyscy byli niezmiernie uradowali, a my tego dnia jeździliśmy z Andrzejem jak przyklejeni do siebie przy pomocy magnesu - wspomina mistrz świata z 1973 roku. Najniższy stopień podium zajęła Szwecja. Dalej Czechosłowacja, Szkocja, Jugosławia i Austria.

Pasjonujący żużel

- Polscy żużlowcy mistrzami świata! Tytuł wywalczyli w nienotowanym dotąd stylu. Jako pierwsi pokonali wszystkich rywali w stosunku 5:1, osiągając przy tym na mecie każdorazowo przewagę co najmniej dwudziestu metrów... - pisał katowicki "Sport". Okazało się, że był to jedyny tytuł mistrzowski dla Polski w 24-letniej historii parowych rozgrywek. Polscy żużlowcy wyraźnie tracili dystans do najlepszych. Dużym osiągnięciem było zajęcie miejsca na pudle. - Panowały zupełnie inne czasy, inne układy. Jeden załatwiał sprawy przy pomocy drugiego. Człowiek nie powinien słuchać działaczy. Zważać na ich sugestie, prośby, wskazówki. Należało bardziej odizolować się od tej sfery - wspomina Szczakiel. - Mimo wszystko wydaje mi się, że starsi kibice mają co wspominać. Walka na torze była bardziej zacięta, ostra, a wyścigi emocjonujące. Tory wymagały od jeźdźca wyższych umiejętności. Pozostaje jeszcze kwestia wyglądu żużlowca i motocykla. Rogata kierownica, większy huk wydobywający się z rury nieuzbrojonej w tłumik. Byliśmy odziani w jednakowe czarne błyszczące skóry, buty prezentowały się w całej krasie, a nie jak obecnie przykrywane są przez nogawki. Wszystko sprawiało, że żużel kibiców pasjonował - kończy Szczakiel.

Grzegorz Drozd

Szukamy współpracowników! Dołącz do redakcji żużlowej WP SportoweFakty! ->

Polub Żużel na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna
Komentarze (15)
  • RECON_1 Zgłoś komentarz
    Ciesza takie felietony ktorych ostatnimi czasy brakowalo na SF, dobrze ze wracaja historyczne wspominki speedwaya:)
    • Kaźmirz Bendke Zgłoś komentarz
      To były czasy...na żuzel kupowało sie bilety przy starcie ...gdy strzelała tasma w gorę ryk silnikow unieruchamiał serca ..TO BYŁA MUZA i zapach OZONU..palonego castrolu "R" dawniej
      Czytaj całość
      rycyny..dziś przy tłumikach to "muzyka" jakby ktoś zatkal klamerką nos....
      • sympatyk żu-żla Zgłoś komentarz
        Ciekawa historia .
        • Maciula87 Zgłoś komentarz
          Świetnie się czyta takie artykuły... Tym bardziej gdy autorem jest pan Grzegorz, plusa można dawać w ciemno...
          • HDZapora Zgłoś komentarz
            To co działo się w tych zawodach było nieprawdopodobne. Dla mnie jest to drugie co do rangi wydarzenie, jeśli chodzi o żużlowe sukcesy Polaków.:D
            • s_smolka Zgłoś komentarz
              Świetny tekst. Gratuluję! Imponuje wiedza Grzegorza Drozda - zresztą nie od dziś. Małe, ale ważne sprostowania. Zdzisław Bysiek faktycznie założył w 1930 roku tzw. Rybnicki Sport
              Czytaj całość
              Motocyklowy, jako zalążek przyszłego klubu żużlowego RKM, który formalnie powstał 3 kwietnia 1932 roku, ale jego pierwszym prezesem został rybniczanin Rudolf Bogusławski, przedsiębiorca i czynny żużlowiec klubu KM Mysłowice. Po nim stery klubu dzierżył Hipolit Mydlak, a dopiero po nim mgr Zdzisław Bysiek. Aptekarz Starej Apteki przy Rynku nie tylko korzystał z brytyjskich wzorów w organizowaniu klubu, ale sam publikował teksty w angielskich czasopismach. Druga sporna kwestia to forma Antoniego Woryny przed finałem MŚP w Rybniku. Otóż była znakomita. Antek wygrał turnieje o Zloty Kask 8 lipca w Tarnowie z kompletem punktów i 14 lipca w Bydgoszczy (przed Glucklichem), a finał MŚP miał miejsce 11 lipca. Dodam, że 3 tygodnie przed finałem światowym, 17 czerwca, Złoty Kask w Rybniku wygrał Wyglenda przed Woryną. Złoto MŚP przekreśla jednak wszelkie spekulacje i potwierdza słuszność dokonanej selekcji. Pozdrawiam autora świątecznie i czekam na jeszcze… Stefan Smołka
              • Herbi Zgłoś komentarz
                Szczakiel sympatyczny zawodnik i człowiek.
                • marrybnik Zgłoś komentarz
                  Opole,Rybnik wspaniałe czasy wspaniałe kluby, kiedyś byłem na meczu w Opolu i widziałem Jurka Szczakiela, serce mi mocniej zabiło na widok tego wspaniałego człowieka.Wspaniała historia
                  Czytaj całość
                  . Kluby funkcjonują a wszystko jeszcze przed nami. Pozdrowienia kibice z Opola Rybnik pozdrawia
                  • M.Rose -RSKŻ Zgłoś komentarz
                    [quote]"Walka na torze była bardziej zacięta, ostra, a wyścigi emocjonujące. Tory wymagały od jeźdźca wyższych umiejętności. Pozostaje jeszcze kwestia wyglądu żużlowca i motocykla.
                    Czytaj całość
                    Rogata kierownica, większy huk wydobywający się z rury nieuzbrojonej w tłumik. Byliśmy odziani w jednakowe czarne błyszczące skóry, buty prezentowały się w całej krasie, a nie jak obecnie przykrywane są przez nogawki. Wszystko sprawiało, że żużel kibiców pasjonował - kończy Szczakiel."[/quote]Nic dodać nic ująć kolejny pasjonujący felieton. Pozostaje pytanie co z tego pozostało tylko i wyłącznie tylko wspomnienia do których z przyjemnością powracam. od M.Rose
                    • bodzio 1 Zgłoś komentarz
                      Jak zawsze super napisane Wesołych Świąt dla wszystkich kibiców żużla
                      • CHAINSAW OPOLE Zgłoś komentarz
                        Zabójcza para Opolsko-Rybnicka! Pozdro Rekiny.
                        • ROWRybnik Zgłoś komentarz
                          • Stercel Zgłoś komentarz
                            W Rybniku talenty rodziły się na zawołanie:)) Maj, St Tkocz A.Tkocz J Tkocz, Woryna, Wyglenda, Pyszny,Gryt,Skupień, Fojcik, To byl zespół;)) MIAZGA.
                            Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
                            ×
                            Sport na ×