Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Czytaj w "PN": Niespotykanie spokojny Fin. Hamalainen inteligencik

To będzie jego 18 wojenka warszawsko-poznańska. Jest zaprawiony w tych bojach jak mało kto, zasłużył się dla obu klubów i - o paradoksie - ktoś tak pozytywny jak on wywołuje największe negatywne emocje.
Piłka Nożna
Piłka Nożna
Kasper Hamalainen Agencja Gazeta / Kuba Atys / Na zdjęciu: Kasper Hamalainen


Tomasz Lipiński

Nie on jeden walczył po obu stronach barykady. Jednak kiedy Arkadiusz Malarz bronił barw Lecha Poznań  (wiosna 2006), to nie był jeszcze główny konkurent Legii Warszawa w walce o tytuł. Co innego Kasper Hamalainen, który żyje w takich czasach, w których zarówno ligowy, jak i pucharowy tort jest brany w całości przez jednych lub drugich albo dzielony między nimi.

Choć już dwa lata minęły od przeprowadzki Fina z Poznania do Warszawy, to zwłaszcza przy okazji meczów na szczycie Ekstraklasy odżywają i kipią złe emocje. Zbyt wiele zrobił dla Lecha, za szybko w Legii zdążył mu zaszkodzić, zbyt duży wpływ ma na wynik, żeby potraktować go z obojętnością.

Na pewno w Poznaniu miał łatwiej, mimo że na status ligowej gwiazdy, którą już był, przechodząc do Legii, musiał dopiero zapracować. Tam od pierwszego meczu, w którym pokonał Michala Peskovicia z Ruchu Chorzów, taktyka i gra układały się pod niego. Szybko przekonał Mariusza Rumaka, a później przekonywał kolejnych trzech trenerów Lecha, z którymi pracował, że jest nie do zastąpienia. Trzeba mu tylko zostawić na boisku wolną rękę, a on odpłaci dobrymi liczbami i cennymi golami. Od lutego 2013 roku do grudnia 2016 strzelił 33 gole i uzbierał worek asyst.

Smak rywalizacji z Legią poznał 27 października 2013 roku, kiedy oba kluby dały sobie po razie, a on spędził na boisku pełne 90 minut. To w Lechu zdarzało mu się częściej niż rzadziej, a już występy w podstawowym składzie były w zasadzie normą. Do niedawna diametralnie inaczej wyglądało to w Legii, w której nauczył się sztuki cierpienia. Nie dość, że mistrzowie Polski zabrali go z Lecha i skazali na ostracyzm w całej Wielkopolsce, to zdegradowali do roli rezerwowego. W ten sposób jakby dodatkowo chcieli upokorzyć największego rywala: - Widzicie, u was był gwiazdą, a u nas łapie się tylko na ławę.

U Stanisława Czerczesowa, Besnika Hasiego i Jacka Magiery wielkie piłkarskie wydarzenia przechodziły mu koło nosa. Ledwo je musnął, jak Ligę Mistrzów, w której zaliczył parominutowy epizod w ostatnim meczu grupowym ze Sportingiem Lizbona. Pierwszy i ciągle ostatni występ przeciwko Lechowi od pierwszej minuty zaliczył w październiku poprzedniego roku i tak się złożyło, że był to najsłabszy od lat mecz i najwyższa porażka Legii w Poznaniu. Zresztą wtedy w Legii już zawiadywał Romeo Jozak. We wcześniejszych sześciu grywał ogony, w sumie nie uzbierało się 90 minut, a nie raz się zdarzało, że wchodził w doliczonym czasie gry. Niby mało, prawie nic, ale dwa z tych wejść wstrząsnęły wynikiem. Po raz pierwszy 22 października 2016 roku. Po wyrównaniu z rzutu karnego Marcina Robaka trener Magiera rzucił na rozgrzany po krótkiej bijatyce plac chłodnego Fina, a ten skorzystał z błędu sędziego asystenta i ze spalonego zapewnił zwycięstwo 2:1. W rewanżu jego cios zadany w ostatniej akcji meczu zabolał jeszcze bardziej. Bo przecież coś identycznego dwa razy z rzędu nie miało prawa zaistnieć.

Były to jednak tylko dwa mecze, po których poczuł się bohaterem. Czyli tym, kim w Poznaniu był przynajmniej raz w miesiącu, a bywało i częściej. Dzielnie znosił to stołeczne czołganie, nie narzekał, nie skarżył się w wywiadach, nie jątrzył w szatni. To nie byłoby w jego stylu. Bo jego styl jest inny od ogólnie znanego. Nie tylko sprawia wrażenie kulturalnego i opanowanego, ale też taki jest. Mało co i kto są w stanie wyprowadzić go z równowagi, a co dopiero jakiś trener, który na niego nie stawia, kilka kolejnych meczów przesiedzianych na ławce, prowokujący Łukasz Trałka czy brutalnie faulujący przeciwnik. Zdarzyła się taka sytuacja podczas jednego ze sparingów Legii na ostatnim obozie w Hiszpanii, kiedy Hamalainen został potraktowany bez pardonu i nic. Znów zachował fińską krew. W szatni koledzy pytali go, kiedy ostatni raz puściły mu nerwy i czy kiedykolwiek. Fin na poważnie się zastanowił i po dłuższej chwili odpowiedział, że i owszem, raz w życiu wyszedł z siebie. Miał wtedy 15 lat.

(...)

Cały artykuł do przeczytania w najnowszym numerze tygodnika "Piłka Nożna". 


ZOBACZ WIDEO Co za mecz Griezmanna! 4 gole z Leganes [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS]

Polub Piłkę Nożną na Facebooku
Zgłoś błąd
Piłka Nożna

Komentarze (4):

  • 13MP 18PP Zgłoś komentarz
    Brawo Kasper, o to chodziło. Sportowy kop do przodu, sukcesy i psychologiczny nokaut na rywalu. Potrafisz ;) W Legii zawsze sukces sportowy będzie nad sukcesem finansowym, a ty potrafisz w
    Czytaj całość
    tym pomóc! I to fakty, nie opinia.
    • PiKey Zgłoś komentarz
      Te słowa poniżej są mocne ale uzasadnione. Wprawdzie każdy może sobie wybrać klub, który mu da więcej i lepszy kontrakt. Rozumiem też, że nie mógł powiedzieć w Poznaniu, że
      Czytaj całość
      dogaduje się z Legią. Ale nie musiał opowiadać bajek jak bardzo żona tęskni za Finlandią i w związku z tym wraca do ojczyzny. Fałszywy człowiek i prywatnie bym mu nie zaufał.
      • Szczery do ...... Zgłoś komentarz
        Zwykły obłudnik , kłamca i papierowy bohater . Mogę mu to powiedzieć prosto w twarz i jeszcze mu w nią napluć . Tak , wiem , rozumiem co napisałem . Ostro ale sam sobie na to zasłużył
        Czytaj całość
        !!!!!!!
        • XYZ2017 Zgłoś komentarz
          Judasz którego słowo jest g warte. Na jego miejscu plułbym codziennie na twarz faceta którego widzi rano w lustrze
          Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
          ×
          Sport na ×