Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

F1: Frank Williams - ze szpitalnego łóżka prosto po podwójne zwycięstwo. "Nie boję się śmierci"

W marcu 1986 roku Frank Williams mógł stracić życie w fatalnym wypadku na południu Francji. Kilka tygodni później pojawił się w padoku F1, by oglądać triumf swojej ekipy. - Nie boję się śmierci - twierdzi 77-latek.
Łukasz Kuczera
Łukasz Kuczera
Materiały prasowe / Williams / Na zdjęciu: Frank Williams

8 marca 1986 roku - ten dzień na zawsze zmienił życie Franka Williamsa. Prowadzony przez niego zespół szykował się do kolejnego sezonu Formuły 1 i wybrał się na testy na południe Francji. Jazdy próbne nowego modelu FW11 poszły bardzo dobrze, co miało zwiastować kolejne sukcesy Williamsa w F1, ale życie szefa ekipy z Grove zawisło na włosku.

Williams wynajął Forda Sierrę i odjechał w kierunku lotniska w Nicei. Nie minęło pół godziny, a do pracowników zespołu F1 dotarła fatalna wiadomość. Personel nie zdążył jeszcze spakować swojego sprzętu, gdy do padoku toru Paul Ricard wpadł przypadkowy kierowca, do którego dotarła informacja o wypadku Franka Williamsa.

Czytaj także: Rodzina Williamsa ucierpiała z powodu F1 

Nigel Mansell, jeden z kierowców Williamsa i późniejszy mistrz świata, nie zastanawiał się ani chwili. Razem z kilkoma innymi osobami z toru Paul Ricard udali się na miejsce wypadku Franka Williamsa. Gdy dotarli na miejsce, byli w szoku. Wynajęty Ford Sierra był zmiażdżony, pojazd wylądował na dachu. Największe uszkodzenia były po stronie, gdzie siedział Frank Williams.

ZOBACZ WIDEO: #Newsroom. W studiu Robert Kubica i prezes Orlenu

O krok od śmierci

O ogromnym szczęściu mógł wtedy mówić Peter Windsor, który podróżował z Williamsem. Brytyjczyk zajmował się wtedy PR-em w zespole z Grove. To on pomógł w wydobyciu swojego szefa z wraku Forda Sierry.

Świadkowie tamtej akcji ratunkowej twierdzą, że Williams jęczał z bólu. Narzekał przy tym, że nie czuje swoich stóp. Gdy na miejsce przybyło pogotowie, podjęto decyzję o przetransportowaniu Brytyjczyka do szpitala w Toulonie. Później zdecydowano się o jego przeniesieniu do Marsylii. Tam szef Williamsa przeszedł 6-godzinną operację kręgosłupa. Diagnoza lekarzy nie była jednak optymistyczna - przerwany rdzeń kręgowy.

Frank Williams (po prawej) na początku działalności w F1 (fot. Williams) Frank Williams (po prawej) na początku działalności w F1 (fot. Williams)
"Źródła szpitalne sugerują, że nie wydaje się, aby życie Williamsa było zagrożone, ale istnieje obawa, że pozostanie sparaliżowany" - głosiła depesza AFP z 9 marca 1986 roku.

- Ten wypadek był nieunikniony. Kochałem prędkość, zwłaszcza w zakrętach, choć taka jazda była bardzo niebezpieczna. Byłem dość mocno przekonany o tym, że w końcu będę mieć jakiś poważny wypadek, może nawet śmiertelny. Zresztą Patrick Head miał ten sam problem - opowiedział po latach Williams w rozmowie z "The Telegraph".

Niepotrzebny pośpiech

Williams śpieszył się na lotnisko, bo chciał jak najszybciej wrócić do ojczyzny. Planował bowiem występ w półmaratonie. Nie zdawał sobie jednak sprawy z tego, że ma zapas czasowy wynikający z różnicy czasu pomiędzy Francją a Wielką Brytanią. Nadmierna prędkość sprawiła, że samochód spadł z wysokości 2,4 m.

Keke Rosberg i Frank Williams (po prawej) (fot. Williams) Keke Rosberg i Frank Williams (po prawej) (fot. Williams)
- Nikt w życiu nie miał więcej szczęścia niż ja - wspominał po latach w "The Telegraph". W trakcie wypadku nie miał zapiętych pasów, co tylko pogorszyło jego sytuację.

Podczas gdy medycy we Francji robili wszystko, by Williams nie zmarł w ich placówce, bo przyniosłoby im to negatywny rozgłos, ogromnym poświęceniem wykazała się małżonka Brytyjczyka. Ginny Williams wybrała się na południe Francji i wyręczała pielęgniarki. Zajmowała się małżonkiem w pierwszych dniach po wypadku, nauczyła się m.in. ściągania płynu z płuc.

W momencie wypadku Williams miał 43 lata. - Przeżyłem 40 lat na swój sposób. Były wspaniałe. Teraz czeka mnie kolejnych 40 lat, nieco innych - przypomniał po latach jego słowa "Financial Times".

Czytaj także: Robert Kubica cieszy się z obecności Franka Williamsa 

- Byłem nieodpowiedzialny. Robiłem wtedy głupie rzeczy, prowadziłem jak szaleniec - dodawał. W jednym z wywiadów zdradził też, że czasem zdarzało mu się spóźniać na kolację w domu, bo po zakończeniu pracy w fabryce wybierał się w trasę i ścigał się po brytyjskich ulicach. Nawet wyłączał światła w swoim samochodzie, by poczuć większą adrenalinę.

Triumfalny powrót

- Wierzę w Boga. Zostałem wychowany w katolickiej rodzinie. Po coś się to wydarzyło - mówił Williams dziennikarzowi "The Telegraph".

Wypadek Williamsa miał miejsce w marcu 1986 roku. Cztery miesiące później, w połowie lipca, Brytyjczyk pojawił się na pierwszym wyścigu F1 od wydarzeń z Nicei. Tak naprawdę nie było dla niego innej możliwości. Przez kilkanaście tygodni robił wszystko, by wrócić.

Frank Williams w 2002 roku (fot. Williams) Frank Williams w 2002 roku (fot. Williams)
Trafił do szpitala w Londynie, gdzie zajmował się nim profesor Sid Watkins, który w tamtym okresie współpracował z kierowcami F1. W placówce zainstalowano nawet specjalną linię telefoniczną. Za jej pośrednictwem Williams mógł pilnować tego, co dzieje się w fabryce zespołu. Wiedział jak przebiegają przygotowania do kolejnych wyścigów.

- F1 po wypadku stała się dla ojca powodem, którego warto było żyć. Dzięki Williamsowi ojciec poszedł dalej, ten zespół był dla niego niczym tlen - powiedziała po latach Claire Williams, córka Franka.

Gdy Williams pojawił się na Grand Prix Wielkiej Brytanii w roku 1986, kierowcy nie mogli lepiej uczcić jego powrotu do garażu. Nigel Mansell i Nelson Piquet dojechali do mety na dwóch pierwszych pozycjach. Zespół mógł cieszyć się z dubletu przed własną publicznością.

- Musiałem wrócić. Miałem biznes do prowadzenia. To moja pasja. Jestem szczęśliwy, gdy mogę być w pobliżu samochodów F1 i kierowców. Nie mogło mnie spotkać nic lepszego - twierdził.

Paradoks polega na tym, że właśnie po wypadku Franka Williamsa zaczęła się złota era tego zespołu. Od roku 1986 ekipa zdobyła siedem tytułów mistrzowskich wśród konstruktorów i pięć wśród kierowców. Dlatego Williams, który ma w tej chwili 77 lat i świętuje 50-lecie działalności w F1.

Czytaj także: 50 lat Franka Williamsa w F1. Smutny jubileusz Brytyjczyka 

- Czy boję się śmierci? Nie, nie bardzo. Martwię się tylko, czy w trumnie nie będzie mi za zimno - powiedział w wywiadzie przed kilkoma laty.

Czy obawiasz się o przyszłość Williamsa w F1?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub Sporty Motorowe na Facebooku
Zgłoś błąd
WP SportoweFakty

Komentarze (0):

    Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
    ×
    Sport na ×