WP SportoweFakty.wp.pl – wiadomości sportowe, relacje live, wyniki meczów

Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Szykuje się rewolucja w polskim sporcie. Minister zapowiada zmiany i 15 medali w Tokio

Minister sportu chwali się wspieraniem małych i średnich klubów. - Takie sportowe "500 plus" - mówi Witold Bańka i tłumaczy, jak wygląda ten program. To nie jedyne wsparcie dla polskich sportowców.
Marek Wawrzynowski
Marek Wawrzynowski
Getty Images / Adam Nurkiewicz / Na zdjęciu: Witold Bańka

Marek Wawrzynowski, WP SportoweFakty: Ostatnie zwycięstwo naszej sztafety 4x400 podczas halowych mistrzostw świata w Birmingham odebrał pan osobiście?

Witold Bańka: Tak, nawet sobie żartowałem, że to chyba mój najpiękniejszy dzień jako ministra sportu i turystyki, bo oczywiście wszystkie medale są ważne, ale ten właśnie jest dla mnie czymś więcej. Nie tylko jest to moja dyscyplina, ale też z trójką z tych chłopaków, z Łukaszem, Rafałem, Kubą biegaliśmy razem, spotykaliśmy się na zgrupowaniach. Cieszyłem się, jakbym sam biegł.

Z punktu widzenia eksperta takie wydarzenie to...

Kosmos. Przecież Amerykanów po raz ostatni pokonaliśmy 17 lat temu. Poza tym rekord świata. O rekordzie Europy mogliśmy myśleć, ale świata? Może nie jest jakoś wyśrubowany, ale to rekord, który odebraliśmy Amerykanom. Nie sądziłem, że tego dożyję.

Właśnie, rzecz nierealna choćby ze względów genetycznych.

Również, ale też pod względem treningu, poza tym indywidualnie każdy z nich jest lepszy. A jednak wygraliśmy jako drużyna. A to, co Kuba zrobił w końcówce, przejdzie do historii lekkiej atletyki.

Też nie wierzyłem, miał 5-6 metrów straty.

Chyba nawet więcej. Ale na 150 metrów przed metą czułem, że on tego Amerykanina "połknie".

No a pan z nimi wygrywał.

Zdarzało się. Z Kubą, Rafałem i Łukaszem, ale tylko dlatego, że jestem starszy. Rafał na początku miał nie najlepszą technikę biegową, zmienił ją i to się przełożyło na wyniki, absolutnie wyskoczył do przodu.

To zdarzenie incydentalne czy zapowiedź czegoś większego?

Myślę, że sporo im to da. Rekord świata spowoduje, że będą startowali z innego pułapu. Idą mistrzostwa Europy, więc łatwiejsza impreza... Zresztą, w ogóle w Berlinie spodziewam się dobrego wyniku, jeśli chodzi o medale.

Skąd optymizm?

Przecież podczas poprzednich mistrzostw Europy wygraliśmy klasyfikację medalową, na mistrzostwach świata w 2017 roku w Londynie byliśmy wysoko. Więc dlaczego nie? Widzę formę naszych lekkoatletów i nie ukrywam, że liczę na wysyp medali.

To jaki jest ten polski sport? Tu zaraz może być wysyp medali, a jak jedziemy na igrzyska, to jest naprawdę źle. A zimą, poza skokami, gorzej niż źle.

Wynik, który osiągnęliśmy w Pjongczangu, był rezultatem realnym. Igrzyska w Soczi i w Vancouver trochę nam zaciemniły obraz sytuacji. Bo przecież medale nie wynikały z tego, że mamy fantastyczny system szkolenia w panczenach czy w narciarstwie biegowym, ale z tego, że mamy wybitne osobowości. Mówię o systemie, który powoli tworzy się w lekkiej atletyce. A więc po Tomku Majewskim przyszedł Konrad Bukowiecki, obok Anity Włodarczyk mamy Malwinę Kopron.

W tych niszowych, co tu dużo mówić, sportach technicznych, zawsze byliśmy mocni.

Ok, ale musimy się w czymś specjalizować i wzmacniać to, w czym jesteśmy silni. Holendrzy są świetni w panczenach i short tracku. Ktoś zapyta - ile osób na świecie uprawia jazdę szybką na lodzie? Nie jest to sport uprawiany masowo. Przecież patrzy pan na klasyfikację medalową i mówi: "mamy silny albo mamy słaby sport". I o tym właśnie mówię: przestańmy się rozdrabniać. Przez lata dawaliśmy każdemu po trochu i jak ministerstwo dało mniej, to był wielki krzyk, że nie chce wspierać danego sportu. A ja pytam: skoro nie ma potencjału medalowego, to po co takie dyscypliny sportu finansować.

I pan już zakupił zatyczki do uszu i mówi: "niech krzyczą"?

Chyba będę musiał tak zrobić i przeczekać.

Ale maile przychodzą.

Tak, przychodzą. Ale prawda jest taka, że związki zawsze będą narzekać, wyszarpywać. A proszę spojrzeć na przykład Wielkiej Brytanii - tam nikt nie krzyczy: "gdzie są pieniądze np. na siatkówkę".

No tak, kibic liczy medale.

Nie interesuje go 90. miejsce, to jest problem sportowca. Jak mi zabrakło kilka setnych, żeby załapać się do sztafety - cały rok ciężkiej pracy i jeden mały błąd wszystko zniweczył - to nie płakałem w mediach, że mi związek dał złe kolce albo że miałem za ciasny strój. Wziąłem to na klatę, przegrałem i tyle.

Tak po prostu?

Był oczywiście chwilowy dół. Ale to jest sport, czasem przegrywasz. Jest kolejny czynnik - nieprzewidywalność. Jak choćby w tym pierwszym konkursie skoków. Już mieliśmy dwa medale, Hula i Stoch, jeden złoty, drugi srebrny. Monika Hojnisz miała szansę na podium, gdyby gdzieś tam troszkę szybciej pobiegła, lepiej strzeliła, mogła zająć nawet 3. miejsce. A gdyby jeszcze w biathlonie Weronice Nowakowskiej lepiej poszło strzelanie... mielibyśmy 6 medali. I co? Czy to by znaczyło, że jesteśmy mocni w sportach zimowych? Więc paradoksalnie może i dobrze, że stało się, jak się stało. Lepiej, że stanęliśmy w prawdzie, niż mielibyśmy się ekscytować i zaciemniać realny obraz sytuacji.

Ale czy możemy być krajem mocnym sportowo, żeby ta klasyfikacja medalowa nie była aż tak bardzo uzależniona od przypadku?

Możemy być mocni w kilku dyscyplinach, ale nie w większości. Dlatego musimy tych kilka dyscyplin wybrać. Anglicy i Holendrzy zdobywają dużą liczbę medali, bo są skoncentrowani na tym, w czym są mocni. Nikt nie pomyśli tam o skokach narciarskich, choć pewnie są i tacy, którzy ten sport uprawiają. Wie pan, sport jest brutalny. Kibic ma prawo oczekiwać sukcesów w sporcie wyczynowym. Rozmawiałem z Tracy Crouch, byłą minister sportu w Wielkiej Brytanii, i oni borykają się z podobnymi problemami jak my, z różnymi oczekiwaniami zawodników i zawodniczek. A jednak przyjęli pewien model w 1996 roku po klęsce na igrzyskach w Atlancie. Przez 22 lata zmieniała się władza, a kierunek jest utrzymywany.

Wtedy zajęliśmy 11. miejsce w klasyfikacji medalowej (7 złotych, 5 srebrnych, 5 brązowych), a Brytyjczycy 36. (1-8-6). 20 lat później oni byli drudzy (27-23-17), a my na miejscu 33. (2-3-6).

Musimy poczekać na efekty zmian, które wdrażamy. Ja sam nie będę ich "beneficjentem", ale jestem przekonany, że nikt nie odważy się zlikwidować programów, które zainicjowaliśmy, jak Team100, SKS czy Program KLUB. Nikt nie zrezygnuje z wspierania kadr wojewódzkich poszczególnych grup wiekowych, których finansowanie na każdym szczeblu przywróciliśmy bądź wprowadziliśmy - tak by stworzyć spójną piramidę szkoleniową. Będzie to poczucie satysfakcji. Od 1996 roku w Wielkiej Brytanii zmieniło się wielu ministrów sportu (ośmiu - red.), ale programy zostały i efekty są znakomite. Wszyscy szli w tym samym kierunku, jedynie korygowali te programy.

Przeszliśmy tu trochę płynnie z igrzysk zimowych do letnich, więc zapytam: te 11 medali z Rio to - mówiąc dyplomatycznie - nie jest dużo. Zgodzi się pan?

Nie jest dużo. Mogliśmy mieć 13, 14, ale mieliśmy kilka spektakularnych wpadek. Uważam, że w Tokio przekroczymy liczbę 15 medali. Pojawi się grupa młodych ludzi. Jak spojrzymy na nasze szanse to lekoatletyka, wioślarstwo, kajakarstwo, żeglarstwo, zapasy - wokół tych dyscyplin kręci się potencjał medalowy polskiego sportu. Oczywiście są też pojedyncze przypadki w innych dyscyplinach, jak choćby Oktawia Nowacka w pięcioboju nowoczesnym. Skoro mówimy o medalach, musimy sobie odpowiedzieć na pytanie: co chcemy osiągnąć? Bo jeśli my sobie nie zadamy tych pytań, wrócą inne.

Jakie?

Dyżurne: "po co wysłaliśmy tylu zawodników? Dlaczego przywieźliśmy tak mało medali?".

Forsując ten brytyjski sposób myślenia i dając lepsze życie różnym dyscyplinom, odcinacie tlen innym…

Czy jednak skazujemy je na śmierć? Nie, dajemy im wędkę, lewar, poprzez pieniądze na upowszechnianie sportu młodzieży i dzieci. Mówimy im: "macie, zbudujcie". Dostają szansę. Może się okazać, że poprzez dobry system szkolenia najmłodszych nagle otworzą się szanse medalowe w sporcie seniorów i wtedy można doinwestować.

Brzmi ładnie, ale mam wrażenie, że krzyku nie zagłuszy.

Tak, oczywiście, są protesty. Np. w curlingu. Ale wie pan, to nie jest dyscyplina, która ma jakiekolwiek szanse na medale w najbliższych latach. Jeśli ktoś się zna, pewnie wie, jakie jest miejsce polskiego curlingu w Europie... Jest więc krzyk, że nie chcemy wspierać, budować hal, a to oznacza, że nie będzie wyników. Jeśli jednak ktoś stworzy dobry program dla dzieci i młodzieży, udowodni, że jest w stanie przyciągnąć dzieci, to dlaczego miałby nie dostać dofinansowania? I nie mówię, że to musi być związek, mogą to być stowarzyszenia. Ale nie możemy wysyłać na drogie zagraniczne zgrupowania ludzi, którzy nie mają żadnych szans na sukces w sporcie wyczynowym.

Dlaczego, przecież to Ministerstwo Sportu i Turystyki? Podczas zimowych igrzysk niektórzy wytykali, że do Korei wysłano turystów.

No tak, ale… generalnie mówienie o turystyce w tym kontekście jest słabe. Ilekroć przychodziła mi pokusa krytyki sportowców, to gryzłem się w język i mówiłem: "pamiętaj, ty też byłeś sportowcem i też dawałeś ciała w niektórych momentach". I od razu mi przechodziło. Też słabo pobiegłem, też miałem gorszy dzień. I też zderzyłem się z krytyką.

Budowanie hal do curlingu to jednak pewien symbol. Każdorazowo przy igrzyskach zimowych wracamy do tematu drogiej infrastruktury. Trudno oprzeć się wrażeniu, że sporty zimowe są od niej znacznie bardziej uzależnione.

A przecież nasi sportowcy, którzy nie zdobyli medali, nie mają prawa narzekać na infrastrukturę, bo oni przygotowywali się jeżdżąc po całym świecie, mieli znakomite obiekty, najlepsze warunki. Więc brak infrastruktury to nie do końca problem sportu wyczynowego. Ci sportowcy mieli optymalne finansowanie z ministerstwa - najlepsze warunki, treningi na lodowcu i tak dalej. Każdy związek potwierdzi, że zawodnicy mieli wszystko.

ZOBACZ WIDEO Joanna Jóźwik: Chcę zdobyć w Tokio medal


Czy Polska zdobędzie 15 medali na letnich igrzyskach olimpijskich w Tokio w 2020 roku?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub SportoweFakty na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna

Komentarze (33):

[ Anuluj ] Odpowiadasz na komentarz:

Dowiedz się jak umieszczać linki od tagów, pogrubiać tekst, itp.
  • p_ 0
    wręcz trzeba szukać rozwiązań
    ale szukać, a nie czekać, aż się znajdą same
    hack Warto szukać rozwiązań, dostosować do naszych możliwości, sport to promocja, to kasa i w większości zdrowie, mistrzów będzie kilku, ale musi być kilka tysięcy trenujących, a to też sukces.
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • hack 0
    Warto szukać rozwiązań, dostosować do naszych możliwości, sport to promocja, to kasa i w większości zdrowie, mistrzów będzie kilku, ale musi być kilka tysięcy trenujących, a to też sukces.
    p_ nie wiem tylko, czy to możliwe, w stanach w dużej mierze funkcjonuje to dzięki donatorom, poza tym uczelnie są płatne, więc i uczelnie bogatsze, u nas niestety wkład finansowy firm prywantych nie jest wysoki, finansowanie opiera się o pieniądze z budżetu państwa, samorządów i o spółki skarbu państwa
    [ pokaż odpowiedzi ] Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • p_ 0
    nie wiem tylko, czy to możliwe,
    w stanach w dużej mierze funkcjonuje to dzięki donatorom, poza tym uczelnie są płatne, więc i uczelnie bogatsze,
    u nas niestety wkład finansowy firm prywantych nie jest wysoki, finansowanie opiera się o pieniądze z budżetu państwa, samorządów i o spółki skarbu państwa
    hack Dlatego wskazany byłby system podobny lub skopiowany z USA, system stypendiów sportowych dla uczniów i uczelni.
    [ pokaż odpowiedzi ] Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
Pokaż więcej komentarzy (30)
Pokaż więcej komentarzy (33)
Pokaż więcej komentarzy (33)
Pokaż więcej komentarzy (33)
Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
×
Sport na ×