Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Sandra Rakiej: Życie to jazda

Zapis historii czterech żużlowców, którzy są w różnym wieku i w innych momentach swojej kariery. Jak w szczerych słowach opisują swoje życie?
Sandra Rakiej
Sandra Rakiej

Z trybuny stadionu zawód żużlowca wydaje się być sielanką. Podróże, intratne kontrakty, sława - to te elementy, których zazdroszczą kibice i to, o czym marzą mali chłopcy decydujący się na profesjonalną karierę. Ta jednak nie zawsze układa się według jednego scenariusza. Niniejszy tekst to historie czterech anonimowych zawodników, które przyszło mi usłyszeć w różnych okolicznościach. Nazwiska tu nie padają, gdyż są naprawdę nieistotne. Ważne są natomiast słowa, których wymiar jest uniwersalny i przekonana jestem, że podpisać by się pod nimi mogło wiele nazwisk. Jak naprawdę wygląda życie żużlowca?

Gorączka sobotniej nocy

Jest środek sezonu. Budzę się i czasami łapię się na tym, że nie wiem, gdzie jestem. Po niedzielnym meczu w Polsce, następnego dnia wraz z mechanikami ruszyliśmy na prom do Szwecji. We wtorek Elitserien, późnym wieczorem dotarłem do hotelu przy lotnisku. Pobudka o 4:30 na poranny lot do Anglii. Tam mechanik odebrał mnie z lotniska i zawiózł do domu. Na Wyspach śpi się u sponsorów, rodzin zaprzyjaźnionych z klubem, czasem u byłych zawodników czy promotorów. Ci ludzie traktują nas jak domowników, pomagają, zapewniają nocleg, szykują posiłki. "Moi angielscy rodzice" zawsze są dla mnie wyrozumiali. Na wyspy wyruszyłem przecież jako nastolatek, nie znałem nawet za dobrze języka. Pomogli mi w wielu kwestiach, pokazali lokalne atrakcje, kina, knajpy. Dziś czuję się tu całkiem dobrze. Po przyjeździe z lotniska wchodzę na chwilę do warsztatu i doglądam sprzętu. Mecze zaczynają się tu wieczorem, dopiero koło 20:00.

Dziś na szczęście jedziemy u siebie, mieszkam czterdzieści minut od stadionu. Ucinam sobie więc krótką drzemkę, potem budzą mnie na lunch. Angielska papka, ale dla głodnego wszystko jest OK. Jemy, wsiadamy w auto i przygotowujemy się do zawodów. Mecz kończy się późno. Zajeżdżamy do Turka, który do późna w nocy sprzedaje kebaby w budce na trasie do domu. Marzy mi się kotlet z frytkami. I pomidorowa z makaronem. W domu jesteśmy po północy, budzik ustawiam na 8:00. Mecz nie poszedł mi rewelacyjnie, defekt w drugim biegu oznaczał, że kolejnego dnia czeka mnie sporo pracy. Muszę wraz z mechanikiem przygotować sprzęt na dwa kolejne mecze. Wyjazd w piątek i sobotę. Wyruszamy wcześnie, żeby ominąć korki na autostradzie. Po zawodach cztery godziny jazdy do domu. Patrzę na zegarek jest trzecia w nocy, mogę odpocząć do dziesiątej rano. Wstaję o świcie, nie mogę spać. Pomagam mechanikowi pobieżnie umyć motocykle z zeszłej nocy. Nie ma czasu na pełen serwis, w południe wsiadamy w auto i jedziemy na kolejny mecz. Trochę pada, zastanawiam się, czy w ogóle ściganie dojdzie do skutku...

Tor wygląda jednak nieźle, wypogadza się. Zawody rozpoczynają się z opóźnieniem, kraksa w wyścigu szóstym, przerwa, czekamy na wznowienie meczu. Robi się zimno. Ostatni bieg kończy się dopiero przed północą. Szybki prysznic, hot-dog na stacji benzynowej. Jedziemy na lotnisko. Przed Stansted nocą zawsze biegają zające. Setki zajęcy. Dziwny widok. Na terminalu zjawiam się parę minut po trzeciej, nie ma sensu iść do hotelu. Lot do Polski mam o 6:00. Szukam jakiejś pustej ławki, ustawiam alarm w telefonie, walizka służy mi za poduszkę. Standard sobotniej nocy. Za dwie godziny budzi mnie ból kręgosłupa, idę na odprawę. Lotnisko znam już na pamięć. Próbuję uciąć sobie drzemkę w samolocie, ale jakieś dziecko trzy rzędy za mną potwornie płacze. Starty w Anglii mają swoje plusy i minusy. Podszkoliłem technikę, idzie mi lepiej w innych ligach. Nauczyłem się żużla i życia. W środku sezonu mam już jednak trochę dość. Docieram do Polski, odbiera mnie mechanik, wsiadam do auta. Mam tu miejsce do spania, lodówkę, mikrofalówkę. Jest OK. Majster jedzie na stadion, ja wskakuję do łóżka, choć w trakcie jazdy to zarówno niebezpieczne jak i nielegalne.

Słyszałam parę historii zawodników, którzy mieli poważne wypadki, cudem uniknęli śmierci wypadając z podwieszonego łóżka. Nie zastanawiam się nad tym, nie mam sił. Dojeżdżamy na stadion, kupuję parę napojów energetycznych. Siedzę w parkingu i patrzę na innych zawodników. Przez głowę przechodzi mi myśl, żeby powiedzieć trenerowi, że nie dam rady. Zaciskam zęby. W zawodach idzie mi kiepsko. Na starcie wybuchł mi silnik, 4.000 euro w plecy. Rezerwowy motocykl nie spisywał się dobrze. Nie wiem czy chce mi się krzyczeć czy płakać. Z trybun lecą w moją stronę wyzwiska. Pytają za ile sprzedałem mecz. Słyszę, że się skończyłem. Wyjeżdżając ze stadionu grupa kibiców żegna mnie okrzykiem "wypi...". Poznaję kilka twarzy. W zeszłym tygodniu zrobiłem dwanaście punktów, przyszli po autograf. W domu idę prosto do łóżka. Mam trzy dni wolnego, w końcu się wyśpię. W poniedziałek cieszę się domem, we wtorek spotykam się za znajomymi, podnoszą mnie na duchu. W środę nie mogę sobie znaleźć miejsca. Jadę na stadion, odjeżdżam parę kółek. Jest dobrze, pakuję się do Anglii. Muszę jak najszybciej wygrać jakiś wyścig!

Everest moich marzeń

Nie pochodzę z rodziny biednej, ale nigdy nam się specjalnie nie przelewało. Mieszkaliśmy na przedmieściach miasta, tato prowadził własny interes. Żużlem interesował się praktycznie każdy. W szkole na przerwach dyskutowaliśmy o niedzielnych meczach. Jak miałem dziewięć lat, wujek powiedział, że jest nabór do szkółki żużlowej i że ma znajomości, może odkupić jakiś motor. Zawsze mnie ciągnęło do dwóch kółek. Ojciec miał motorynkę i woził mnie dookoła domu. Gdy pojechaliśmy na mini-tor, mama się awanturowała, ale po paru treningach dała za wygraną. Tato i wuj po cichu inwestowali we mnie wszystkie oszczędności, kupili porządny sprzęt. Zdałem licencję, w zawodach młodzieżowych szło mi nieźle. Na treningach zacząłem objeżdżać bardziej doświadczonych chłopaków, trener dał mi szansę pokazać się w lidze. Pamiętam te emocje, krzyk kibiców. Stresowałem się jak cholera, ale zrobiłem siedem punktów. Każdy mnie klepał po plecach, ojciec chodził dumny jak paw.

Szybko przyszli pierwsi sponsorzy, na kolejny rok klub zaproponował mi dobry kontrakt. Rodzice coraz mniej czasu poświęcali na własny biznes, po dwóch latach to ja utrzymywałem dom. Pierwsze sukcesy przyszły szybko i niespodziewanie. Wychodziłem na miasto, a wszyscy się na mnie patrzyli. Proszono mnie o autografy, dziewczyny robiły sobie ze mną zdjęcia. Wynająłem własne mieszkanie. Dziś mam przed sobą jeszcze dwa sezony jako junior. Zmieniłem klub, w okresie transferowej dostałem wiele propozycji. Pierwszy raz w życiu zarobiłem takie pieniądze. W meczach zdobywam tyle samo punktów, co zawodnicy cyklu Grand Prix. Po zawodach "uderzam" do knajpy, ktoś mi stawia drinka, inny następnego. Kręcą się jakieś dziewczyny, widziałem je w parkingu po zawodach. Impreza się udała, budzę się rano na lekkim kacu. Chwilę zastanawiam się jak jej na imię, żeby uniknąć wpadki mówię "mała". "Mała" na szczęście szybko się zawija, pyta kiedy znów się widzimy. Mówię, że zadzwonię. Kasuję numer. Na forach żużlowych coś tam piszę, że gwiazdorzę, że szaleję. Mam do w dupie.

Za parę dni wygrywam kolejny turniej. Wiem, że za każdym razem wyjeżdżając na tor narażam swoje życie. Kumpel złamał wczoraj obojczyk. Mam świadomość, że zdarzają się dużo poważniejsze kraksy. Mnie się jeszcze nic nie stało. Strach jest, ale wolę o tym nie myśleć. Żyję tym, co dzieje się u i teraz. Walczę o mistrza świata juniorów. "Lepiej być nie może, jak będzie się okaże... a że to właśnie jest Everest moich marzeń."*

Polub Żużel na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna

Komentarze (15):

  • Gerg Zgłoś komentarz
    Żużel -to jedno z wielu zajęć ekstremalnych,których można by wyliczyć więcej. Mając 15 - 17 lat większość chłopców marzy o wielkiej karierze i utożsamia się z regionalnymi
    Czytaj całość
    gwiazdami. W innych dyscyplinach sportu selekcję naturalną przeprowadzają same predyspozycje fizyczne a potem żmudne i wieloletnie treningi i praca. W żużlu wygląda to najczęściej inaczej. Pierwszą barierą są rodzice, którzy w 99% wybijają chłopcom z głowy ich marzenia w trosce o ich życie. Druga to dostęp do przyzwoitego sprzętu,którego klub nie zapewnia. I tu znów rola najbliższej rodziny. Te dwie pierwsze przeszkody powodują, że rocznie do klubu zgłasza się nie 100 kandydatów , lecz max. 5-10. Sama technika pokonywania łuków poślizgiem przy wykorzystanie haka balansowego jest do opanowania przez każdego, podobnie jak jazda na dwóch kołach roweru. Opanowują ją zdolniejsi już po kilku treningach. Po dwóch latach solidnej pracy i przetarciu w rozgrywkach juniorskich kandydat na żużlowca jest gotowy do startów w Lidze. I tu zaczynają się schody.Kto ma wpływ na układy, wybory trenera, dobry sprzęt,kogo ominą poważne kontuzje i nie zgubi woda sodowa, ten może będzie żużlowcem. Pozostali odpadną. Tam gdzie młody człowiek ma poważne wsparcie ojca lub osoby kierującej twardą ręką jego karierą, efekty są widoczne. Pozostałym któryś z wymienionych wcześniej powodów, przerwie dobrze rozpoczętą karierę.
    • Barteek Zgłoś komentarz
      historia 1-Sówka historia 2-Janowski,historia 3-Walasek
      • Barteek Zgłoś komentarz
        Mówią do mnie mistrzu-Grzegorz Walasek na 100%
        • Gośś Zgłoś komentarz
          Trochę zbyt szablonowo spisane te historie, ale po setce artykułów, w których mottem przewodnim jest hasło "mamy problemy sprzętowe" w końcu jakaś odmiana ;) jednak nie da się ukryć,
          Czytaj całość
          że tekst ma wywołać u czytelnika refleksję w stylu "ciężkie jest życie żużlowca", czego oczywiście nie kwestionuję, lecz to jest ich świadomy wybór, co stawia sprawę w trochę innym świetle. I nie czarujmy się, oni ten zawód uprawiają przede wszystkim dla siebie, dopiero później gdzieś tam są kibice.
          • como Zgłoś komentarz
            tych wszystkich narzekających zapraszam do czytania Czekańskiego. To jest prawdziwy talent! Wojewódzki Sportowych Faktów :-)
            • JAREK K Zgłoś komentarz
              rozwala mnie tekst , że to tylko człowiek nie prawda chce duży hajs sponsorzy karnety bilety to ma byc presja i jazda poprostu wojna a jak nie to wyp
              • Znafca Zgłoś komentarz
                Fajny artykul, pokazujacy zuzel z innej strony, podobnie jak Lorek- oby wiecej tego typu artykulow.
                • miroslaw998 Zgłoś komentarz
                  "Chwilę zastanawiam się jak jej na imię, żeby uniknąć wpadki mówię "mała". "Mała" na szczęście szybko się zawija, pyta kiedy znów się widzimy. Mówię, że zadzwonię. Kasuję
                  Czytaj całość
                  numer. Na forach żużlowych coś tam piszę, że gwiazdorzę, że szaleję. Mam do w dupie." Czyżby coś z własnego podwórka?Jak znajomość zwyczajów?Kolejna emancypantka.
                  • samowar Zgłoś komentarz
                    drugi trochę pasuje do Warda
                    • KoKiEtKa Zgłoś komentarz
                      Mnie się ten artykuł bardzo podoba i nie ważne, że co niektórzy uważają, że jest przekoloryzowany. Prawda jest taka, ze żużlowcy nie są robotami zaprogramowanymi na zdobywanie
                      Czytaj całość
                      punktów. ONI SĄ LUDŹMI. Poświęcają temu sportowi wszystko, wiele Ich to kosztuje zdrowia, ciężkiej pracy i nerwów. Niestety zdecydowana większość kibiców widzi tylko to, co dzieje się na godzinę, dwie przed meczem i w jego trakcie. Słabo pojechał,to zaraz, że nic pewnie zachlał( bo często to słyszę na stadionie),olał zawody, sprzedał mecz albo inne tego typu wywody. Nikt nie pomyśli o tym, ze ten człowiek jeszcze rano był np. w Szwecji, Anglii czy gdzieś tam indziej, że spędził ostatnie kilka czy też kilkanaście godzin w samochodzie jadąc na mecz, po którym, gdy coś pójdzie nie tak usłyszy, że ma wypier****ć i to od tych, dla których to robi i którzy powinni być na dobre i złe, bo reprezentuje ich klub. I może, gdyby kibice patrząc na żużlowca stojącego pod taśmą lub przebywającego w parkingu widzieli w nim nie tylko zawodnika, ale przede wszystkim człowieka, który tak samo, jak każdy z nas ma prawo być zmęczony, ma prawo mieć swoje osobiste i zawodowe problemy, ma prawo mieć raz lepsze, raz gorsze dni, to nie było by tej całej presji na wynik, tego ciągłego nacisku, że musisz... I pewnie do dziś w śród nas byliby tacy zawodnicy, jak Dados, Kurmański czy Romanek. Bo Oni po prostu w pewnym momencie już nie dali rady. I nikt mi nie wmówi, że presja wyniku ze strony kibiców nie miała żadnego wpływu na Ich decyzje. KAŻDY ŻUŻLOWIEC JEST TYLKO CZŁOWIEKIEM i o tym my kibice musimy zawsze pamiętać...
                      • Barteek Zgłoś komentarz
                        Gorączka sobotniej nocy,wydaje mi się,że chodzi o Janowskiego
                        • lukik1981 Zgłoś komentarz
                          fajny artykul,ale do konca nie wiem czy jest to prawdziwa historia.domyslam sie ze tak moze byc bo mam kolege ktory jest mechanikiem zuzlowca.juz 2 razy zrezygnowal bo ciagle byl w podrozy a ma
                          Czytaj całość
                          rodzine.obecnie wrocil do zuzla
                          • ARRRT Zgłoś komentarz
                            Brrrrawo Pani Sandro,piękny i niesamowity artykuł,niech każdy to przeczyta i pomyśli zanim zacznie wyzywać żużlowców.Niewielu zdaje sobie sprawę że jest to ciężki kawałek
                            Czytaj całość
                            chleba,wiele wyrzeczeń wzlotów i upadków.Szacunek i czapki z głów.Pozdrawiam normalnych kibiców.
                            Zobacz więcej komentarzy (2)
                            Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
                            ×
                            Sport na ×