WP SportoweFakty.wp.pl – wiadomości sportowe, relacje live, wyniki meczów

Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Kiedyś była najszybszą kobietą świata. Teraz pracuje w hospicjum

- Jeżeli ludzie odchodzą z uśmiechem na ustach, to znaczy, że dobrze wykonałam pracę - opowiada Katrin Krabbe, wolontariuszka hospicjum, dwukrotna mistrzyni świata w sprincie.
Michał Fabian
Michał Fabian
Getty Images / Tony Duffy / Katrin Krabbe wygrywa bieg na 100 m na MŚ w Tokio (1991)

"Mała, biała willa położona idyllicznie nad jeziorem Tollensesee w okolicach Neubrandenburga. Z zewnątrz dom wygląda tak, jakby mieszkała w nim wielka rodzina ciesząca się życiem. W środku mieszka jednak kilka osób, które mają przed oczami śmierć i tylko trochę nadziei. To Hospicjum Trzech Króli, ciche miejsce, w którym jedna z największych niegdyś postaci świata sportu towarzyszy ciężko chorym ludziom w ich drodze do śmierci".

Tak o Katrin Krabbe, dwukrotnej mistrzyni świata i trzykrotnej mistrzyni Europy w sprincie, pisze "Die Welt". W ostatnich tygodniach w niemieckich mediach głośno było o nowej roli życiowej 47-latki. Wiele osób podziwia byłą sportsmenkę za to, co robi. Jej życie pełne jest wzlotów i upadków. W ostatnich latach dominowały te drugie.

"Grace Kelly sprintu"

Przed trzema dekadami było zupełnie inaczej. Nastoletnia Katrin zaczynała przygodę z lekkoatletyką w SC Neubrandenburg, klubie z byłej NRD. Jej pierwszym wielkim sukcesem było podwójne mistrzostwo świata juniorów w kanadyjskim Sudbury (1988) - w biegu na 200 m i sztafecie 4x100 m. Mając niespełna 19 lat, pokonała 100 m w 10,89 s, co dało jej prawo startu w igrzyskach olimpijskich w Seulu (tam biegła na 200 m, odpadła w półfinale).

Jej gwiazda rozbłysła dwa lata później. Na mistrzostwach Europy w Splicie zgarnęła komplet złotych medali w konkurencjach sprinterskich (100 m, 200 m i sztafeta 4x100 m). Z kolei w 1991 r. odniosła największy triumf w karierze. Z mistrzostw świata w Tokio przywiozła złote medale na 100 i 200 m. Startując już w barwach zjednoczonych Niemiec pokonała m.in. sławy sprintu: Jamajkę Merlene Ottey i Amerykankę Gwen Torrence.

"Bild" nazywał ją "Grace Kelly sprintu". Kibice byli zakochani w wysokiej (181 cm), długonogiej, niebieskookiej blondynce. Krabbe wygrała plebiscyt na najlepszego sportowca Niemiec i najlepszą lekkoatletkę świata. - Niemcy od długiego czasu nie mieli dobrej sprinterki. Dlatego właśnie padali na kolana, niczym przed obiektem kultu - mówiła po latach w rozmowie z "The Telegraph".

Fot. GRAY MORTIMORE /ALLSPORT/Getty Images Fot. GRAY MORTIMORE /ALLSPORT/Getty Images

Zdyskwalifikowana na trzy lata

Świat leżał u jej stóp. Miała potwierdzić swoją klasę na zbliżających się igrzyskach olimpijskich w Barcelonie. Do Hiszpanii jednak nie pojechała. Wszystko przez wydarzenia z początku 1992 r. Niemieckie sprinterki przebywały na obozie w RPA, gdy odwiedzili je kontrolerzy antydopingowi. Krabbe wraz z dwiema koleżankami (Silke Moeller i Grit Breuer) przedstawiły wówczas... identyczne próbki moczu. Niemiecka federacja lekkoatletyczna (DLV) zawiesiła za to całą trójkę, ale Sąd Arbitrażowy IAAF uniewinnił zawodniczki z przyczyn formalnych.

Później jednak wyszło na jaw, że Krabbe i Breuer stosowały zakazany środek clenbuterol. To zaś oznaczało roczną dyskwalifikację. Do kary zaproponowanej przez niemiecką federację IAAF (międzynarodowa federacja) dołożył jeszcze dwa lata. Sprinterka mogłaby wrócić na bieżnię dopiero latem 1995 r.

23 lipca 1992 r., na dwa dni przed rozpoczęciem igrzysk w Barcelonie, Krabbe ogłosiła zakończenie kariery. Zamiast walczyć o powrót do formy po okresie zawieszenia, postanowiła powalczyć o swoje przed sądem. Jej zdaniem dwuletnia dyskwalifikacja nałożona przez IAAF była niesłuszna. W 1995 r. udowodniła przed sądem okręgowym w Monachium, że zawieszenie na okres ponad dwóch lat narusza prawo do wolności zawodowej. Domagała się odszkodowania (za utracone korzyści - brak premii za starty i zwycięstwa oraz brak pieniędzy od sponsorów), które ostatecznie udało się jej wywalczyć. Po długiej batalii sąd w Monachium w 2001 r. nakazał IAAF zapłatę 1,2 mln marek niemieckich odszkodowania (ok. 700 tys. euro).

Wygrana przed sądem i kolejny koszmar

Katrin podczas walki o odszkodowanie mogła liczyć na wsparcie Michaela Zimmermanna. Poznali się w 1993 r., zakochali w sobie. Starszy o siedem lat Michael pochodził z Westfalii, ale przeprowadził się dla Katrin do jej miasta, Neubrandenburga. W 1994 r. zawarli związek małżeński (była sprinterka od tego momentu używa podwójnego nazwiska Krabbe-Zimmermann), mają dwóch synów. Jej mąż uprawiał niegdyś wioślarstwo, był nawet wicemistrzem świata juniorów. Później rzucił jednak sport i skończył studia prawnicze. To on reprezentował Katrin w trakcie sądowej batalii.

Michael Zimmermann i Katrin Krabbe podczas walki Dariusza Michalczewskiego w Hamburgu w 1996 r. | Fot. Bongarts/Getty Images Michael Zimmermann i Katrin Krabbe podczas walki Dariusza Michalczewskiego w Hamburgu w 1996 r. | Fot. Bongarts/Getty Images

Mogłoby się wydawać, że odszkodowanie, które im przyznano, zamknęło bolesny dla Krabbe okres. Nic bardziej mylnego. Okazało się bowiem, że koszmar dopiero się rozpoczynał. W 2008 r. małżeństwo zostało oskarżone o uchylanie się od opodatkowania. Pieniądze otrzymane z IAAF z tytułu utraconych korzyści miały zostać potraktowane jako dochód. Katrin i Michael nie zapłacili jednak od tej kwoty podatku (ok. 200 tys. euro). Mąż byłej sportsmenki został skazany na 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu. Oboje mieli odprowadzić zaległy podatek, ale tej kwoty już nie posiadali.

NA DRUGIEJ STRONIE PRZECZYTASZ M.IN. O TRAGICZNEJ ŚMIERCI MĘŻA KRABBE, DOWIESZ SIĘ TAKŻE, NA CZYM POLEGA PRACA NIEMKI W HOSPICJUM

Polub SportoweFakty na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna/"Bild"/"Die Welt"/SWR/sport24.co.za

Komentarze (4):

[ Anuluj ] Odpowiadasz na komentarz:

Dowiedz się jak umieszczać linki od tagów, pogrubiać tekst, itp.
  • Maciej Barabasz 0
    Taa... ale w Tokio na MŚ jednak wygrała 2 razy, wtedy co nasza Wanda Panfil wygrała maraton.
    Maciej Stoinski Nigdy nie byla mistrzynia swiata ! Z amerykankami zawsze przegrywala nawet na koksie choc na podium nieraz sie lapala !
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • collins01 0
    Historia chocby najbardziej wzruszająca,w przypadku wschodnioniemieckich sportowcow,niemal zawsze rozbija sie o doping.W niektorych przypadkach to cud ze jeszcze zyją!W innych,wszelki slad zaginął...[Gerd Wessig]
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • Maciej Stoinski 1
    Nigdy nie byla mistrzynia swiata ! Z amerykankami zawsze przegrywala nawet na koksie choc na podium nieraz sie lapala !
    [ 1 komentarz w tej dyskusji ] Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
Pokaż więcej komentarzy (1)
Pokaż więcej komentarzy (4)
Pokaż więcej komentarzy (4)
Pokaż więcej komentarzy (4)