Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

1 listopada. Wszystkich Świętych. Miguel Falasca, ciągle trudno się pogodzić

Nikt się tego nie spodziewał. 22 czerwca odszedł Miguel Angel Falasca. Od tamtego czasu minęły cztery miesiące, a nadal trudno jest w to uwierzyć.
Dominika Pawlik
Dominika Pawlik
Miguel Angel Falasca Getty Images / Mehmet Kaman/Anadolu Agency / Na zdjęciu: Miguel Angel Falasca

Był sobotni, czerwcowy i bardzo ciepły już poranek. Po godzinie 11. pojawiły się pierwsze informacje we włoskich mediach o wielkiej tragedii, śmierci Miguela Falaski. Pierwsza myśl: przecież to niemożliwe, czy to na pewno wiarygodne źródło?

Smutną wiadomość przekazał Jose Luis Molto, były kolega z parkietu i przyjaciel Hiszpana. Do tragedii miało dojść podczas wesele, na który został zaproszony szkoleniowiec, w piątek wieczorem poczuł się źle, do hotelu wezwano służby medyczne. Falaski nie udało się uratować, stwierdzono zawał serca.

Czytaj też:
-> Siatkówka. Agata Mróz-Olszewska, Arkadiusz Gołaś, Andrzej Niemczyk... Wspominamy tych, którzy odeszli
-> PlusLiga. Paweł Zagumny: Same smutne słowa cisną się na usta. Miguel Angel Falasca był wspaniałym człowiekiem

Hiszpan miał problemy kardiologiczne, o czym było wiadomo, kiedy jeszcze był siatkarzem. I choć były one poważne, a lekarz bronił mu uprawiania zawodowo sportu, kartę zdrowia w Uralu Ufa mu podbito. Był to jego ostatni sezon. Do Bełchatowa wrócił już jako trener.

ZOBACZ WIDEO: "Druga połowa". Czy Robert Lewandowski ma szansę na Złotą Piłkę? "Życzę mu tego z całego serca"

Wcześniej w PGE Skrze był zawodnikiem od 2008 roku, z tą jedną, roczną przerwą na występy w Rosji. Z polskim klubem był związany do wiosny 2016. Nasz kraj stał się jego drugim domem, dzieci chodziły tu do szkoły, a on czuł się wyśmienicie w miejscu, w którym traktowano go, jakby należał do tej części społeczności od zawsze.

W czym tkwiła jego wyjątkowość? Miał ogromną wiedzę i doświadczenie, którym chciał i przede wszystkim potrafił się dzielić. Jako były rozgrywający widział więcej, a sporym atutem był fakt, że z niektórymi swoimi podopiecznymi znał się z parkietu, rywalizując z nimi wcześniej ramię w ramię.

Falasca wzbudzał sympatię i zaufanie. Cały czas był z drużyną, nigdy obok. Oddawał zawodnikom pole, kiedy zespół wygrywał, a kiedy przegrywał, to stawał za nim murem. Miał w sobie ogrom cierpliwości, o siatkówce mógł mówić godzinami. I ten jego głos, tak charakterystyczny. Specyficzny akcent i barwa, którą trudno porównać z jakąkolwiek inną.

Choć po zwolnieniu z PGE Skry Bełchatów wyjechał z Polski i pracował już we Włoszech, w Monzy (męskiej i kobiecej drużynie) również wywarł duży wpływ na wielu osobach, po śmierci jednej z siatkarskich akademii nadano jego imię.

W Pluslidze jego pamięci poświęcono pierwszą kolejkę sezonu 2019/20, wszystkie spotkania poprzedziła minuta ciszy. W Bełchatowie pod sufitem zawisła koszulka z numerem dziesiątym, który ostatecznie został zastrzeżony.

Nadal nikt nie potrafi przejść obok tego obojętnie, choć minęły już cztery miesiące.

Polub Siatkówkę na Facebooku
Zgłoś błąd
WP SportoweFakty

Komentarze (0):

    Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
    ×
    Sport na ×