WP SportoweFakty.wp.pl – wiadomości sportowe, relacje live, wyniki meczów

Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Anna Solska-Mackiewicz: Spotkam się z Nangą

Podczas żałoby człowiek ma taki okres, że się śmieje. Wspominałam Tomka i płakałam, ze śmiechu - mówi Anna Solska-Mackiewicz rok po śmierci męża, Tomasza Mackiewicza.
Mateusz Skwierawski
Mateusz Skwierawski
Facebook / Tomasz Mackiewicz/Facebook / Szczyt Nanga Parbat był od wielu lat głównym celem Tomasza Mackiewicza.

Mateusz Skwierawski, WP SportoweFakty: 13 stycznia Tomek miał urodziny.

Anna Solska-Mackiewicz: Złożyłam mu życzenia.

Czego mu pani życzyła?

Spokoju. Żeby był szczęśliwy. Miałam też do niego prośbę.

Jaką?

Żeby nad nami czuwał, nie opuszczał nas, bo go potrzebujemy.

Jak je pani złożyła?

Na Facebooku. Siadając przed klawiaturą komputera byłam i smuta, i wesoła. Piszę do niego w pierwszej osobie, w konwencji, jakby dalej żył. Cieszę się, że znajomi robią podobnie. Miło, że tyle osób o nim pamięta, myśli. Smutno, bo go tu nie ma. Tego dnia zawsze ze sobą rozmawialiśmy, pisaliśmy. A teraz jest próżnia.

ZOBACZ WIDEO: Krzysztof Wielicki: Tomasz Mackiewicz miał wspaniałą wizję, ale był postrzegany krytycznie

W poprzednią zimę mąż był w tym czasie w Himalajach, zdobywał szczyt Nanga Parbat. 

Nie mieliśmy częstego kontaktu, także z powodów finansowych. Wysłałam Tomkowi życzenia wiedząc, że prawdopodobnie nie odczyta od razu, tylko dopiero po zejściu z góry, gdy podłączy się do internetu.

To już rok od tragedii.

W zasadzie to do dzisiaj nic nie wróciło do równowagi. I nie wróci. Ale szereg obowiązków, praca nad układaniem sobie życia bez Tomka, opieka nad dziećmi, nadają jakiś rytm życiu. Budują sekwencje, plan.

Był jakiś moment przełomowy?

Nie, nie było. Chociaż pół roku od śmierci Tomka coś zauważyłam. W radiu leciała piosenka, spodobała mi się. Zdziwiłam się, bo myślałam, że ten moment już nie nastąpi. Usłyszałam znajomą melodię i poczułam przypływ pozytywnych emocji. Oczywiście trwało to bardzo krótko. To był raczej impuls, ale pokazał mi, że jestem jeszcze zdolna do głębszej radości, wydobycia emocji z wewnątrz. Podczas żałoby człowiek ma taki okres, że się śmieje. Z przyjaciółmi wspominaliśmy różne historie z udziałem Tomka. Wiele zabawnych, było ich przecież milion. Dosłownie płakaliśmy ze śmiechu. Typowa reakcja obronna, oswajanie się z sytuacją. Ale nie była to radość ze środka.

Z czym najtrudniej było się pogodzić?

Ze wszystkim.

Od czego pani zaczęła?

Mamy z Tomkiem córkę, ja również syna z pierwszego małżeństwa. Zoja miała wtedy sześć lat. Długo nie wiedziałam, jak jej to powiedzieć. Działałam instynktownie. Rodzina dawała rady, ale wsłuchiwałam się w swój głos. Najpierw czekałam, aż burza w mediach ucichnie. Chroniłam Zoję. Musiałam też sama się wzmocnić, przełamać się. Opowiadałam córce, że z tatą dzieje się coś niedobrego, że się o niego martwię. To było stopniowe przygotowywanie jej do najgorszej wiadomości: że tata już nie wróci. Zajęło mi to około dwóch tygodni. To trudny wiek na przekazanie takich informacji. Dziecko już dużo pamięta, kojarzy, rozumie, ale nie ma wyobrażenia o śmierci. To abstrakcja.

Córka zrozumiała?

Kilka miesięcy temu byłyśmy w kinie, na śmiesznym filmie o Yeti. Ten Yeti i jego rodzina, całe plemię, mieli swoją wioskę gdzieś wysoko w Himalajach. Po górach wspinał się człowiek, który zaciekawił się odbiciem dużej stopy i zapragnął odnaleźć Yeti. Został w końcu przez Yeti zabrany wysoko, wszystko było dobrze, bawił się z nimi, ale w końcu zabrakło mu tlenu, nie mógł oddychać i zachorował. Córka zapytała: czy na to zachorował też tata?

Zrozumiała.

Zobaczyła, że to faktycznie jest możliwe, że coś dziwnego może się stać z człowiekiem wysoko ponad chmurami. Wie, że tata został na swojej górze. Przyjęła fakt, że nie wróci. Często o niego pyta. Nie boi się mówić, co czuje, lubi i chce o Tomku rozmawiać. Pyta, jak to możliwe, że tata ma przyjaciół na całym świecie. Czuje, że Tomek jest osobą niezwykłą, którą ludzie się interesują. To ją bardzo cieszy.

Za co pani podziwiała męża?

Tomek nauczył mnie pokonywania lęków, przekraczania barier, siły wyobraźni. Inspirował mnie. Mówił, że ograniczenia są w naszej głowie, musimy je przełamywać. Mogło tak wyglądać, że był szaleńcem, że działał pod wpływem impulsu. Ale był refleksyjny, twórczy, miał pasję. Racjonalne i rozsądne podejście.

Wielu zastanawiało się, ja też, czy zdobycie Nangi zimą nie było obsesją Tomasza Mackiewicza. To była jego siódma próba wejścia na szczyt.

Obsesją nie, choć mogło to tak wyglądać. Ale obsesja to coś, co pochłania do reszty i przysłania w życiu inne treści. Tomek miał w głowie dzieci, rodzinę, inne zajęcia, plany. Góra była niedokończonym projektem, pragnieniem, celem.

Pani lubi góry?

Nie muszę tam jechać, żeby mieć Tomka przed oczami. W wysokich górach nigdy z nim nawet nie byłam. Pamiętam, że w tym roku bardzo trudne były dla mnie wakacje nad morzem. Jeździliśmy tam z dziećmi, każde miejsce przypominało chwile z Tomkiem. To było boleśniejsze wspomnienie niż góry, czy miejsce, w którym żyliśmy.

Próbowała pani kiedyś wejść na jakąś górę?

Nie, ale chciałabym pojechać w Himalaje. Tylko się boję, mam lęk przestrzeni. To byłoby wyzwanie i zamierzam się kiedyś przełamać.

Pytam, ponieważ ciekawi mnie, czy rozumiała pani to głębokie pragnienie męża. Tomasz Mackiewicz był kiedyś uzależniony od heroiny; czy pani zdaniem mógł zamienić jeden nałóg na drugi - czyli właśnie zdobycie góry Nanga Parbat?

Jest taka teoria i nie jest bezzasadna. Wchodzeniu po górach towarzyszy element kompensacji, nałogu czy skłonności do uzależnień. Ale to zbyt proste tłumaczenie. My, Polacy, ludzie w ogóle, lubimy gotowe odpowiedzi, szablony. Że coś jest albo czarne, albo białe. Ludzi wybitnych, nieszablonowych, nie można sprowadzić do prostego schematu. Zresztą - większości nie można. Każdy człowiek jest inny, co innego przeszedł w życiu czy dzieciństwie, różne siły nim targają. Ale wszyscy chcą mieć gotowce: albo potępić, albo się zachwycić. I przejść do następnego tematu. Gdyby Tomek nie mógł pozwolić sobie na wyprawę, to by tego nie zrobił. Gdyby nie był przekonany o swoich umiejętnościach, sile, odporności, to by nie jeździł, nie próbował.

Na drugiej stronie przeczytasz między innymi jak Anna Solska-Mackiewicz reagowała na krytykę, jakie pytanie zadała Elisabeth Revol i czy wybierze się kiedyś pod górę Nanga Parbat.

Polub SportoweFakty na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna

Komentarze (9):

[ Anuluj ] Odpowiadasz na komentarz:

Dowiedz się jak umieszczać linki od tagów, pogrubiać tekst, itp.
  • Stanislaw Solski 1
    w waszych komentarzach widać polską chorobę- ona nazywa się - bezinteresowna nieżyczliwość- to takie polskie piekło gdzie diabłów nie ma - bo po co - jak który z grzeszników wystawi łeb z kotła ze smołą to reszta polaków wciągnie go pod smołę.
    2.podobno nie hejtujemy bezsensownie?????
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • Drt 0
    Ten akurat zbierał na portalach croundfoundingowych. Inni szukają sponsorów.
    Deletedone Deletedone skąd alpiniści biorą kase na to co robią, jak patrze na ceny np zwykłej kurtki w sklepie alpinistycznym to zupełnie nie rozumiem skąd oni na to wszystko wzieli pieniadze, a taki Mackiewicz z czego sie utrzymywał, miał jakąś firme, był biznesmenem? przeciez pisza ze wychodził z uzaleznienia, ze go z domu wyrzucił ojciec itp, wiec niby jak, kiedy on sie dorobił zeby spełniac swoja pasje?
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • Deletedone Deletedone 0
    skąd alpiniści biorą kase na to co robią, jak patrze na ceny np zwykłej kurtki w sklepie alpinistycznym to zupełnie nie rozumiem skąd oni na to wszystko wzieli pieniadze, a taki Mackiewicz z czego sie utrzymywał, miał jakąś firme, był biznesmenem? przeciez pisza ze wychodził z uzaleznienia, ze go z domu wyrzucił ojciec itp, wiec niby jak, kiedy on sie dorobił zeby spełniac swoja pasje?
    [ 1 komentarz w tej dyskusji ] Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
Pokaż więcej komentarzy (6)
Pokaż więcej komentarzy (9)
Pokaż więcej komentarzy (9)
Pokaż więcej komentarzy (9)
Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
×