Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Niko Mindegia: Jestem fighterem, więc do Wisły pasuję idealnie

Niko Mindegia potrzebował niecałe pół roku, by zostać jedną z kluczowych postaci w PGNiG Superlidze. Kibiców Orlenu Wisły na dobre zdobył zaś rzucając decydującą bramkę październikowej "Świętej Wojnie". - W Płocku czuję się kochany - mówi Hiszpan.
Maciej Szarek
Maciej Szarek
Niko Mindegia WP SportoweFakty / Krzysztof Benetrowicz / Na zdjęciu: Niko Mindegia

Niko Mindegia latem trafił do Orlenu Wisły Płock. Hiszpan, mający w CV występy m.in. w MOL-Picku Szeged czy KIF Kolding, z miejsca zawojował PGNiG Superligę, w październiku rozstrzygając choćby losy "Świętej Wojny" przeciwko PGE VIVE Kielce (27:26) zwycięskim rzutem w ostatniej sekundzie meczu. W Lidze Mistrzów Mindegia to najskuteczniejszy z Nafciarzy (44 bramki). Dzięki jego świetnej postawie w pierwszej połowie spotkania z Bidasoą Irún, Wisła na półmetku rywalizacji o TOP 16 Ligi Mistrzów ma siedem bramek zaliczki (32:25).

Maciej Szarek, WP SportoweFakty: Najgorętsze nazwisko rundy jesiennej PGNiG Superligi to z pewnością Niko Mindegia. Zaskoczyło pana, że tak szybko stał się gwiazdą polskich parkietów?

Niko Mindegia, rozgrywający Orlenu Wisły Płock: Trochę, bo na pewno nie jestem w niej ani najlepszym zawodnikiem, ani najlepszym rozgrywającym. W polskiej lidze jest naprawdę wielu wspaniałych graczy, wymieńmy cały skład VIVE dla przykładu. Generalnie jestem pod dużym wrażeniem poziomu ligi, wszystkie drużyny po prostu dobrze grają tutaj w handball, a od wszystkich słyszę, że liga z roku na rok się rozwija. Ile to już spotkań wygraliśmy jedną czy dwiema bramkami? Nie ma łatwych meczów. Tym bardziej cieszy, że dobrze się tutaj odnalazłem.

W Płocku czuję, że kibice mnie kochają. Ja ich też. Atmosfera tutaj jest fantastyczna, jeśli tylko hala jest pełna. Nawet jeśli nie rozumiem wszystkiego, co śpiewają. Może kibice sami nie wiedzą, jak głośno ich słychać? To naprawdę pcha nas do przodu. Nawet gracze Bidasoi po ostatnim meczu w Lidze Mistrzów zwrócili mi uwagę na super doping. To przyjemność tutaj grać. 

Obala pan mit aklimatyzacji?

Może po prostu nie miałem tak trudno się tutaj odnaleźć? Przede wszystkim znałem system Wisły, trener jest moim rodakiem, mam już ponad 30 lat, więc doświadczenia mi nie brakuje, a i po angielsku dogadam się z każdym. Wszyscy w Płocku od pierwszego dnia chcieli mi pomóc i ułatwić wejście do drużyny. Mówię i o sztabie, i o kolegach z szatni, i o ludziach z klubu. Poza tym jestem fighterem, przyszedłem tutaj walczyć, dobrze dogadałem się z kolegami, więc parę fajnych meczów udało się zagrać.

Trudniej było zaaklimatyzować się w Polsce jako kraju. Głownie przez język. Poszedłem zrobić zakupy w Biedronce, kasjer pyta czy mam kartę Biedronki. Odpowiadam, że nie mówię po polsku, mam karty Visa, Mastercard, ale nie Biedronki. On zaczyna mi coś tłumaczyć po polsku, ale nic nie rozumiem. Przestraszyłem się, że takimi kartami nie można tu płacić, bo on ciągle o tej karcie Biedronki. No ale Google Translate na szczęście rozwiązał problem.

ZOBACZ WIDEO: Odwiedziliśmy bazę reprezentacji Polski na Euro 2020! Zobacz, jak będą mieszkać kadrowicze

Co to znaczy, że "jest pan fighterem"?

Że lubię walczyć, zawsze iść na 100 procent, nie patrząc dookoła. Przed meczami mówimy sobie w Płocku, że idziemy na wojnę. Takie podejście jak w Wiśle jest jakby specjalnie dla mnie! Nie mamy przecież nazwisk jak VIVE, PSG czy Veszprem. Musimy więc nadrabiać zaangażowaniem. To jedyna szansa, by pokonać teoretycznie lepsze zespoły.

Właśnie takie podejście pozwoliło pokonać w tym sezonie VIVE? Pierwszy raz od trzech lat. Przypomnijmy, że to pan zdobył w ostatniej sekundzie decydującą bramkę.

Tak, to był niesamowity mecz. Nawet jeśli nie było to najważniejsze spotkanie w kontekście całego sezonu, to dużo nam dało. Pokazaliśmy, że można. Sam zapamiętam to na bardzo długo, ale w ostatniej akcji nie myślałem za dużo. Zostały trzy sekundy, wziąłem piłkę i wiedziałem, że muszę kończyć sam. Presja była mniejsza, bo był remis. Gdybym nie trafił, nie byłoby tak źle. Ale dopisało mi szczęście i piłka wpadła. Wow.

Bardzo trudno jednak pokonać taki zespół jak Kielce. To jakby Bidasoa Irun wygrała z Barceloną i wcale nie przesadzam z porównaniem, takie są realia. Ambicje moje i drużyny są takie same - wygrać z VIVE nie jeden mecz, a jakiś puchar. To będzie spełnieniem celu. A w Lidze Mistrzów chcemy dojść tak daleko, jak tylko się da. Pierwsze wyzwanie to obronić przewagę w Irun, a jeśli się uda, zagramy z Veszprem, więc będzie kolejna wojna, w trakcie której zobaczymy na co nas stać.

W klubie jest presja na wygranie z VIVE? Wisła pozostaje bez żadnego trofeum już dziewięć lat.

Nie, nie czuję presji ze strony klubu. Jasne, każdy z nas o tym marzy, z myślą o tym pracujemy, więc bardziej czuć to w atmosferze. Zwłaszcza, kiedy już przychodzi do meczu. To w końcu derby i trudno przyjąć taką porażkę, jak ostatnio (20:29 - red.). Nie ma co ukrywać, że VIVE nas zabiło. Na szczęście w tej rywalizacji to my nie mamy nic do stracenia.

W swojej karierze nigdy nie zdobył pan mistrzostwa krajowego, w żadnej lidze. Może czekał pan właśnie na Wisłę?

Ha ha, to, niestety, smutna prawda. W kolekcji mam tylko Puchar EHF z Pickiem Szeged i Puchar Francji z Chambery. Tym bardziej mam więc motywację!

Poprowadzi pan Wisłę do tego?

Nie mogę obiecać. Mogę za to powiedzieć, że bardzo lubię odpowiedzialność, nie lubię określenia "lider", ale lubię i chcę odgrywać bardzo ważną rolę w swoim zespole. Tak jest w Wiśle, dlatego tak dobrze się tutaj czuję. Żebym mógł pokazać na co mnie stać, muszę czuć zaufanie i komfort. Od dziecka dobrze grało mi się pod presją, z ciśnieniem na wynik. Im ważniejszy mecz, tym lepiej dla mnie. Dlatego też od początku mojej gry w piłkę ręczną byłem środkowym rozgrywającym. To jedyna pozycja, na którą się nadaję.

W zespole nie ma ważniejszej postaci niż playmaker. A ta w ostatnich latach była w Płocku największą bolączką, bo czasem nie miał kto poderwać Nafciarzy. Wiem, że trener Sabate mocno zabiegał o pana transfer, tak samo, że oczekiwania były dość duże. 

Byli przecież Moya czy Tarabochia, to dobrzy gracze, ale trudno mi się do tego odnieść. Na pewno jednak zgodzę się z pierwszym zdaniem. Zwłaszcza w systemie hiszpańskim środkowy rozgrywający to najważniejszy zawodnik w zespole. To pozycja, która ma dużą wagę, wiele obowiązków i multum pracy.

Co to znaczy?

Trzeba bardzo dużo myśleć, przed każdą akcją trzeba ustawić wszystkich kolegów, pokazać co dokładnie będziemy grać. Każda akcja musi być zaplanowana, dopiero potem jest czas na trochę swobody, gdy nie wyjdzie za pierwszym razem. To zupełne przeciwieństwo tego, z czym spotkałem się choćby we Francji, tam trenerzy mówią: "Graj jeden na jeden, potem się zobaczy!". Hiszpański styl wymaga najwięcej dyscypliny w ataku ze wszystkich mi znanych.

Jest też najlepszy?

Do 25. roku życia grałem z dużym luzem, mój styl był podobny do tego, co gra Bidasoa, czyli zagrać parę krzyżówek i zobaczymy co dalej. Potem trafiłem do Logrono (dzisiaj: Naturhouse La Rioja - red.) i do Szeged. Prowadził mnie Juan Carlos Pastor, a w Hiszpanii mówimy o "Uniwersytecie Pastora". Pastor zaczął trenować w Valladolid, gdy miał 25 lat, to wielka postać, myśliciel piłki ręcznej. Ma 50 lat i z tego 25 na ławce trenerskiej! Tam nauczyłem się najwięcej. Chodziło przede wszystkim o tę dyscyplinę i o podejście, że każdego dnia musisz być najlepszy. Po tym się już tego nie oduczyłem. To daje mi frajdę z gry, a mam już swoje lata i czuję, że muszę cieszyć się każdą chwilą na parkiecie. Poza tym, jeśli nie masz przyjemności z gry, grasz gorzej. Gdy jesteś szczęśliwy, możesz wszystko. Dla mnie to najlepsze możliwe postrzeganie piłki ręcznej. Xavier Sabate ma podobną filozofię.

To wiele wyjaśnia.

Dlatego po części łatwiej było mi wejść do drużyny. Komunikacja między mną a trenerem jest naturalna, dzięki wspólnemu językowi rozumiemy się doskonale, może wytłumaczyć mi najbardziej szczegółowe detale. Dzięki temu sam mogę też łatwiej przekazać pomysł na grę kolegom. Playmaker musi z jednej strony pomóc trenerowi przełożyć jego pomysł na grę na parkiet i dotrzeć do reszty kolegów, a kolegom pomóc zrozumieć trenera. Środkowy rozgrywający to trochę przedłużenie ręki szkoleniowca na parkiecie. Każdy hiszpański zespół tak działa.

Za rok będziemy mieć kolejnego Hiszpana w składzie - Davida Fernandeza. Nigdy z nim nie rozmawiałem, ale po ogłoszeniu transferu zadzwoniłem do Alejandro Costoi, który z nim grał. Usłyszałem, że to bardzo dobry zawodnik, ciężko pracujący, który będzie pasował do takiego zespołu, jak my.

Ale Wisła to polski zespół. Nie brakuje panu Polaków w kadrze? W kadrze na Bidasoę było ich tylko trzech, a choćby Chorwatów - czterech.

Może to faktycznie trochę dziwne, że mamy ich tak niewielu, ale słyszałem, że od kolejnego roku wejdzie nowa zasada o dwóch Polakach na parkiecie, prawda? Więc pewnie będziemy musieli kogoś ściągnąć. Mam nadzieję, że macie talenty!

Poparzymy jednak na inne kluby - w VIVE Polaków jest prawie tyle samo, w Veszprem jest tylko jeden Węgier, więc to nie tylko nasz problem. Ale ma pan racje, dla mnie też ważne, że jesteśmy polskim klubem i na logikę powinniśmy mieć więcej Polaków.

Skoro wspomnieliśmy już Chorwatów, najbarwniejszą postacią w zespole Wisły jest bez wątpienia Renato Sulić. Podobno ostro gra przeciwko rywalom, ale i swoim na treningach nie szczędzi.

Bardzo go lubię! Pamiętam jak jeszcze grałem w Szegedzie, on w Veszprem i kilka razy zupełnie zepsuł mi mecz. Wiadomo jak ostro potrafi grać. Mam z nim jednak bardzo dobry kontakt i podziwiam go. Renato jest maszyną, nie rozumiem go. Skończyliśmy kiedyś mecz Ligi Mistrzów w Płocku, po spotkaniu - wiadomo - masaże, stretching etc. Wchodzę na salę do ćwiczeń, a tam Renato w pełnym treningu: ciężarki, liny, podskoki! Pomyślałem sobie: "Co on do jasnej cholery wyprawia? Przecież dopiero co zagraliśmy mecz i sam jestem wykończony! A ten facet jest ode mnie starszy o 10 lat!". Nawet nie może pan sobie wyobrazić, jak silny jest Renato.

A ta historia tylko pokazuje, jak poważnie podchodzi do swojej pracy. Trzeba zrozumieć, że Sulić przez 20 lat grał na absolutnie najwyższym poziomie. Przez ten czas był w najlepszej piątce obrotowych na świecie. Na takim levelu się nie odpuszcza, więc Renato nie umie już odpuszczać. Myśli pan, że na treningu jest inaczej? Nie! Na treningach też idzie na pełnej mocy. Trzeba to zrozumieć. Z racji doświadczenia czasem wchodzi też w rolę drugiego trenera, tłumaczy dużo kolegom. Nienawidzi, gdy ktoś nie daje z siebie wszystkiego.

Kończąc wątek Wisły, w sobotę w Irun zagracie o TOP 16 Ligi Mistrzów. Macie siedem bramek przewagi. Jak nie wypuścić awansu z rąk?

Te siedem bramek to różnica większa niż się spodziewałem. A mogła być jeszcze większa, bo w drugiej połowie zgubiliśmy kilka piłek. Może gdybyśmy grali trochę wolniej? Nie wiem. W rewanżu musimy być maksymalnie skoncentrowani. Hiszpanie mają małą halę, w której będzie komplet kibiców i specyficzna atmosfera. Grałem tam. Nie możemy dać się zdekoncentrować, to klucz do awansu. Zaliczka może być podchwytliwa, bo już w poprzednią sobotę widzieliśmy, jak Bidasoa ot tak rzuciła pięć bramek w trzy minuty. Ale my nie patrzymy na nich, tylko jedziemy po drugie zwycięstwo i awans.

Na drugiej stronie Niko Midegia opowiada o swoich byłych klubach, przygodach w różnych krajach Europy oraz planach na przyszłość.

Czy Niko Mindegia to obecnie najlepszy środkowy rozgrywający w PGNiG Superlidze?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub Piłkę Ręczną na Facebooku
Zgłoś błąd
WP SportoweFakty
Komentarze (18):
  • Cypr Zgłoś komentarz
    A na koniec końca weekendu już wiemy, że w kolejnej rundzie LM zespół VIVE zagra z Celje, a Wisla z Veszprem, no i fajnie.
    • Złoty Bogdan Zgłoś komentarz
      "A na koniec wisienka na torcie – Mindegia. Ktoś go nam podmienił, albo to oryginał, który ma wywalone na wszystko. Widać, że przeciwnicy się go „nauczyli”, ale zjazd jest
      Czytaj całość
      wyraźny. Tak wyraźny, że z Kaliszem pierwszy rzut oddał chyba dopiero 3 sek. przed końcem meczu."
      • Złoty Bogdan Zgłoś komentarz
        Zwykły przeciętniak jakich w Europie wielu, bez ambicji, do Orlen Wisełki pasuje jak ulał.
        • Heniek ZPoczty Zgłoś komentarz
          Dobry kawał grajka, nr dwa w SL.
          • Maxi-102 Zgłoś komentarz
            Jest moc....:)
            • Cypr Zgłoś komentarz
              Podsumujmy : Nico Mindegia jest Hiszpanem. Mistrzem Europy jest Hiszpania. Najlepszy klub to hiszpańska Barcelona. Mistrz i wicemistrz Polski mają trenerów z paszportami z Hiszpanii, ich
              Czytaj całość
              gra opiera się na stylu i myśli szkoleniowej z......wiecie skąd, a na dodatek kluczowe role w tych klubach odgrywają zawodnicy z Hiszpanii i cały czas dotyczy to dyscypliny sportowej zwanej Handball.
              • Bertus Zgłoś komentarz
                ...w swojej karierze nigdy nie zdobył pan mistrzostwa krajowego, w żadnej lidze...ha ha... no to Plock idealnie wpisuje się w kontynuację jego kariery :) zwykły ligowy średniak.
                • FanSzczypiorniaka Zgłoś komentarz
                  Wydaje się sympatycznym facetem. Jedni powiedzą o nim realista lub sportowiec z pokorą, inni wskażą na brak ambicji i stawiania sobie najwyższych celów. Dziwi mnie trochę podejście
                  Czytaj całość
                  szatni klubu z Płocka - nie mamy szans i nic się złego nie stanie, jeśli nie wygramy. Podejrzewam, że to jest przyczyną tej bylejakości. Sulic zna swoją wartość, przewyższa ambicją młodszych kolegów i daje z siebie 100% (nawet po jego wybrykach można wskazać, że 200%). Niko ma fajny styl poruszania, widać te obserwacje ruchów Bombaca i rozmowy z nim. Jest wartością dodaną dla ligi.
                  • handWeeDball Zgłoś komentarz
                    Jak na warunki Plockie to zdecydowanie najlepszy, szkoda ze juz nie jest taki dobry jak z Plocka wyjedzie... Z tzw samozwanczej stolicy handballa hahahaha ;S
                    • Wiślak zks Zgłoś komentarz
                      Zdecydowanie najlepszy środkowy, grający w Polsce. Mega zawodnik. Transfer trafiony w dychę. Do tego świetna osobowość, super gość.
                      • Maciej Szarek Zgłoś komentarz
                        Dziękuję za wszystkie miłe słowa co do wywiadu, choć te należą się raczej Niko, to bardzo otwarty i pozytywny człowiek. Co do komentarzy: proszę pamiętać, że jako autorzy nie mamy
                        Czytaj całość
                        wpływu na moderowanie rozmowy i usuwanie/dodawanie komentarzy. Jako twórca przychylam się jednak do merytorycznej dyskusji. Pozdrawiam, Maciek
                        • Maribor Zgłoś komentarz
                          Aj całkiem zapomniałem o wywiadzie, Mindegia to jest fajny gość, zna swoje miejsce w szeregu o czym mówi otwarcie, trafnie ocenia zawodników Orlenu i jeszcze komplementuje płockich
                          Czytaj całość
                          kibiców. Jednym słowem SZACUNEK Niko.
                          • Krzysztof_WP Zgłoś komentarz
                            Kasuj kasuj to tylko o twojej niefrasobliwości świadczy. Zostaw wpisy świętokrzyskie kasuj nasze. Może w końcu skasujecie moje konto ? No chyba że nie umiecie.
                            Zobacz więcej komentarzy (5)
                            Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
                            ×
                            Sport na ×