Relacje na żywo
  • wszystkie
  • MŚ 2022
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Tenis
  • Zimowe

Długa zima zapowiada gorące lato - artykuł Grzegorza Drozda

Była sobie kiedyś wiosna, a raczej zima. Taka sama jak w ostatnich tygodniach. W kwietniu wciąż padał śnieg, a mecze trzeba było odwoływać i przekładać.

Grzegorz Drozd
Grzegorz Drozd

Na nic zdał się trud młodego i ambitnego Grega Hancocka, który aby zdążyć na mecz aż lądował helikopterem na płycie stadionu Startu Gniezno. Mimo, że była druga połowa kwietnia śnieg nie dał za wygraną i ekscytujący mecz beniaminka ze Stalą Rzeszów trzeba było odwołać. Przemarznięci i zmoczeni liczni kibice warujący przed bramą stadionu odeszli z kwitkiem do domów. Polski żużel dźwigał się wtedy powoli po zapaści z poprzedniej dekady. Nie mieliśmy takich zawodowców jak Greg Hancock, który z dnia na dzień "lądował" na innym torze. Koniem pociągowym był Tomasz Gollob, który akurat wypadł z zaprzęgu elity Grand Prix. Zmienników nie było, bo na arenie międzynarodowej mieliśmy tylko bydgoszczanina, choć niektórzy twierdzą, że w tym względzie niewiele się zmieniło. Nasz numer jeden był również głównym autorem największego zamieszania na progu opisywanego sezonu 1996. Dwudziestopięcioletni polonista miał w końcu zadebiutować w słynnej British League i przywdziać plastron jastrzębi z Exeter. Gdy wydawało się, że wszystko jest już dograne Speedway Gollob Team oznajmił, że jest zmuszony wycofać się z wypełnienia kontraktu. Na drodze stanęły kolizje dwóch - dosłownie dwóch - terminów meczów Exeter z zawodami mistrzowskimi w Polsce. Mózg temu, senior Władysław, jako głównego winowajcę wskazał oczywiście GKSŻ i stojących na czele polskiego żużla Andrzeja Grodzkiego i Andrzeja Witkowskiego. - Starty najlepszego polskiego zawodnika są wspólnym dobrem, a nie tylko samego zainteresowanego - grzmiał Gollob, licząc na przywileje ze strony centrali. W obecnych czasach nie do pomyślenia, aby ktoś niańczył i pielęgnował profesjonalistę, który chce jeździć w zagranicznych ligach.

Sam Ermolenko. Fot. archiwum autora Sam Ermolenko. Fot. archiwum autora
Ze startów Polaka wyszły nici. Zapowiadał się trudny sezon dla Golloba, który jeżdżąc wyłącznie na szerokich i długich krajowych torach musiał sprostać wyzwaniu powrotu na salony Grand Prix. W cyklu nie mieliśmy żadnego reprezentanta. W lidze angielskiej też, bo promotorzy brytyjskich klubów nie byli Polakami w ogóle zainteresowani. W brytyjskim żużlu istniał przepis, że jedynie dwóch polskich zawodników z najwyższymi średnimi w rodzimej lidze może podjąć się startów w najstarszej i najlepszej wtedy lidze świata. Taki był obraz naszego żużla. Dziś Polacy stanowią największą grupę obcokrajowców w europejskich ligach, a w cyklu GP regularnie mamy po trzy nazwiska, które rozdają karty. Prawie każdy jest zawodowcem, posiada team, sponsorów, świadomość indywidualisty i działa na własny rachunek.

Ostatnie tygodnie żużlowcy pilnie poszukiwali cieplejszych miejsc nie tylko na Starym Kontynencie, gdzie można by było dosiąść motocykli. Żużlowych i motocrossowych. W 1996 roku dopóki z krajowych torów nie zniknął śnieg "w interesie" panowała głucha cisza. Wszyscy cierpliwie czekali na pierwsze promyki słońca i nikomu do głowy nie przyszłoby turlać się gdzieś w okolicy basenu Morza Śródziemnego. Bezczynność przerabiali w moim rodzinnym Rzeszowie. Stal Rzeszów wzmocniona Grześkiem Rempałą i Markiem Kępą z plejadą zdolnych młodzieżowców miała być czarnym koniem rozgrywek. Plany były ambitne. Postawa zawodników i działaczy nieco mniej. Jeden sparing w Lesznie i bardzo późny wyjazd na rzeszowski tor. W efekcie pierwsze zwycięstwo Stal zanotowała w… czerwcu. Dzisiaj byłoby to nie do pomyślenia. Żużlowcy wyjeżdżają na cross do Hiszpanii, oblegają południowe obiekty i szukają jazdy gdzie się tylko da.

Podium zawodów w Diedenbergen. Fot. archiwum autora Podium zawodów w Diedenbergen. Fot. archiwum autora
Postęp w ciągu tych siedemnastu lat w polskim żużlu najlepiej ilustrują dwie zawieruchy. Pierwszy miał miejsce właśnie w 1996 roku, który stał pod znakiem walki czołowych żużlowców z władzami FIM o tzw. łysonie, czyli opony bez nacięć na klocku bieżnika. Ówczesny dyrektor cyklu Grand Prix - Duńczyk Ole Olsen, doszedł do wniosku, że łyse opony są najlepszym pomysłem na uatrakcyjnienie widowiska. W ten sposób mniej będzie liczyła się moc silnika, a większą wagę odgrywać będą umiejętności żużlowca. Jak to z reguły bywa w takich przypadkach okoniem stawali ci najbardziej utytułowani i doświadczeni, jak Sam Ermolenko i Hans Nielsen. Amerykanin wręcz zapowiedział, że nigdy, przenigdy nie wyjedzie do wyścigu z takim ogumieniem.
Polub Żużel na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna
Komentarze (1)
  • UnrealGno Zgłoś komentarz
    Pamiętam tamten dzień :) Greg przyleciał helikopterem i wylądował na murawie stadionu. Ludzie byli w szoku bo w tamtych czasach to nie była codzienność. Mecz się nie odbył ale potem w
    Czytaj całość
    restauracji Orzełek poznałem osobiście Jimmiego Nielsena :) To były czasy żużla. Aż się łezka w oku kręci
    Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
    ×
    Sport na ×