Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

Samozaparcie i tytaniczna praca. Żużlowy Toruń na zawsze dumny z Wiesława Jagusia

Cechy charakterystyczne: niski wzrost, serce do walki i ciężkiej pracy, chodzenie własnymi ścieżkami, wierność macierzystym barwom. Wiesław Jaguś to jeden z najlepszych i najbardziej szanowanych żużlowców w historii klubu z Torunia.
Tomasz Janiszewski
Tomasz Janiszewski
Wiesław Jaguś przed Jonasem Davidssonem Rok 2010 Newspix / Łukasz Trzeszczkowski / Na zdjęciu: Wiesław Jaguś przed Jonasem Davidssonem. Rok 2010

TAURON zaprasza na Speedway Euro Championship w Rybniku. Oglądaj w Eurosporcie!

Piętnasty wyścig meczu Apator Adriana Toruń - Atlas Wrocław. Decydują się losy drużynowego mistrzostwa Polski w sezonie 2001. Gospodarze prowadzą 43:41 i nie mogą dać się dogonić. Pod taśmą Tony Rickardsson i Wiesław Jaguś ze strony miejscowych, Greg Hancock i Sebastian Ułamek ze strony gości. Anioły wygrywają start i natychmiast uciekają rywalom. 5:1, 48:42, koniec. Euforia blisko dwudziestu tysięcy kibiców. Do Torunia właśnie wrócił tytuł, po jedenastu latach czekania.

W finale play-off sezonu 2008 Unibax mierzy się z Unią Leszno. Pierwsze starcie odbywa się w Wielkopolsce. Torunianie odbudowują się po słabym początku, ostatecznie wygrywają 49:41 i są krok od złotego krążka. Wieczór należy do niego. W sześciu startach jest niepokonany (16+2), czym doprowadza leszczyńskiego "Smoka" do rozpaczy. Rewanż będący jednocześnie pożegnaniem ze stadionem przy Broniewskiego także wygrywa Unibax (47:43) i czwarte mistrzostwo (do dziś ostatnie) staje się faktem.

Niezawodny w ważnych momentach

- Był bardzo dobrym zawodnikiem. Miał wielu sponsorów, dobrego mechanika. Wielka podpora naszej drużyny. Zawsze mogłem na niego liczyć. Swoje punkty zrobił i na ten czternasty, piętnasty bieg mogłem go ze spokojem wystawiać. Stawał wtedy na wysokości zadania - przyznaje Jan Ząbik, wieloletni klubowy trener Wiesława Jagusia, a kolega z toru Robert Kościecha dodaje: - Miał bardzo silną psychikę. W trudnych, ważnych momentach potrafił wygrywać biegi, mecze. To był jego duży atut i to dzięki temu dojechał z czasem do Grand Prix i innych międzynarodowych imprez (z reprezentacją zdobył srebro DPŚ w 2008 roku - red.).

ZOBACZ TAKŻE. Aspiracje jak zawsze duże, ale w Toruniu może zabraknąć nabojów

Cegłę do ważnych triumfów dokładał nie tylko przy okazji walki o najwyższe laury. Nie zawodził też wtedy, gdy złoto pozostawało marzeniem, a celem było zachowanie ligowego bytu. Tak było w 1999 roku, tuż przed reorganizacją ligi, gdy z elity spadały trzy zespoły, a Apator balansował na krawędzi. Jaguś wydatnie pomógł w odniesieniu niezwykle istotnych zwycięstw nad rywalami z Bydgoszczy (odrobienie straty z wyniku 19:29) i Gniezna (udany rewanż po porażce na własnym torze), niespodziewanego wyjazdowego remisu przeciwko przyszłemu mistrzowi z Piły, czy wreszcie w dwumeczu barażowym przeciwko zespołowi z Zielonej Góry.

Rok później runda zasadnicza okazała się szalona. Między trzecim a ósmym zespołem były zaledwie dwa(!) punkty różnicy. Anioły wcisnęły się do górnej czwórki, podtrzymując nie tylko szanse na medal, ale przede wszystkim zapewniając sobie utrzymanie. Udało się to kosztem beniaminka z Częstochowy, na którego terenie Apator wygrał w dwunastej kolejce 45:44. Przy Olsztyńskiej Jaguś, a jakże, zapisał na swoim koncie dorobek dwucyfrowy. W przekroju całego sezonu był krajowym liderem, do czego w Toruniu zaczęto się już przyzwyczajać.

ZOBACZ WIDEO Protasiewicz przez Golloba płakał i kłócił się z żoną

W cieniu dwóch Tomaszów

Z początku nie zapowiadało się na to, że się nim stanie i że odjedzie w żółto-niebiesko-białych barwach rekordowe dziewiętnaście sezonów, w tym ponad 300 spotkań, w których zdobył ponad 2500 punktów. - Licencję zdawał razem ze Świątkiewiczem i Bajerskim, który od razu wszedł do składu. A Wiesiek musiał pracować. Później rękę złamał Świątkiewicz i Jaguś wskoczył w jego miejsce. No i tak już w tym składzie pozostał - wspomina Ząbik.

Niziutki młodzian (zaledwie 158 centymetrów wzrostu) nie był obdarzony iskrą bożą tak jak starszy o cztery dni Tomasz Bajerski, uważany przez wielu za największy talent toruńskiego żużla w historii. Jako junior nie osiągnął też takiego sukcesu jak Tomasz Świątkiewicz, który w 1993 roku w wieku niespełna 19 lat zdobył srebro w IMP. Długo był w cieniu, ale nie narzekał. Pracował, czynił postępy, stając się powoli coraz ważniejszym ogniwem Apatora. - Uparty, dążył do celu. Nie był wielkim talentem, ale za to wręcz pracoholikiem. Miał w sobie dużo samozaparcia. Większości rzeczy dokonał poprzez ciężką pracę - stwierdza Kościecha.

- Chłopak z charakterem, a przede wszystkim pracowity. Gdy zaczynał, szło mu ciężko, ale ta upartość i pracowitość dawały przykład innym. Pokazywał, że należy w siebie wierzyć. Po kontuzji w lidze dobrze punktował, a po latach awansował do Grand Prix - dodaje Jan Ząbik, mając na myśli fatalny uraz, jakiego Jaguś doznał tuż po przejściu w wiek seniora w 1997 roku.

Pokonał ból i wrócił. Nie był sam

Ówczesny sezon rozpoczął udanie, ale już na początku maja w Częstochowie podczas rundy eliminacyjnej do IMŚ zaliczył ciężki wypadek. - Leżałem w szpitalu cztery miesiące, miałem tam ciężkie chwile. Nie wyszedłem z niego o własnych siłach, tylko na wózku inwalidzkim. Miałem złamaną rękę i nogę, wszystko było zadrutowane. Były takie momenty, w których myślałem, że to koniec, ale dzięki namowom sponsorów i innych zostałem przy żużlu - mówił, cytowany przez stronę speedway.hg.pl - imponującą kronikę o toruńskim żużlu.

ZOBACZ TAKŻE. 10 Years Challenge. Droga Doyle'a wiodła przez szpitalne sale

Tymi, którzy bardzo pomogli kontuzjowanemu 22-latkowi, byli Mirosław i Ryszard Karkosikowie. - Na pewno dla Wiesława i całego klubu była to ciężka sytuacja, ale on się z tego pozbierał. Dużo dała mu pomoc panów Karkosików, sponsorów, którzy załatwili operację w Piekarach Śląskich, by uratować tę nogę. Lekarze z początku nie wiedzieli tak naprawdę, co z nią robić. Było to naprawdę poważne złamanie uda. To, że wrócił na tor po tamtej kontuzji to jednak głównie jego zasługa - opowiada Kościecha.

Karkosikowie byli głównymi i długoletnimi sponsorami ulubieńca publiczności z Broniewskiego 98. Czerwony kevlar z dużymi emblematami firm Eliza i Elkard stał się na przestrzeni lat znakiem rozpoznawczym "Małego Wojownika" i to nie tylko w Polsce. Jaguś wiele lat ścigał się też w Szwecji, gdzie w 2004 roku udało mu się triumfować w Elitserien z klubem z Vetlandy. Ponadto występował w ligach: czeskiej, duńskiej, a nawet rosyjskiej.

Na drugiej stronie dowiesz się, czego zabrakło, by Wiesław Jaguś na dłużej zagościł w cyklu Grand Prix i czy faktycznie mógł opuścić Toruń, gdy klub miał problemy finansowe.

Czy pamiętasz Wiesława Jagusia z żużlowych torów?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub Żużel na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna

Komentarze (30):

  • Blaszka Torun Zgłoś komentarz
    Wojownik na torze... spokoj w parkingu... unikal kamer... skromny i pracowity... Szacun Wieslaw po wsze czasy!
    • kj1920 Zgłoś komentarz
      Kiedyś jadłem obiad z Robertem Sawiną i tak trochę rozmawialismy o innych żużlowcach padło nazwisko Jagusia i Robert to podsumował mniej więcej tak: super żużlowiec ale osobiście nie
      Czytaj całość
      znam zawodnika z mniejszym intelektem
      • zuzel85 Zgłoś komentarz
        Za dzieciaka pamietam jak w feralnym meczu zastapil Pera... Wygral ten bieg jako szczawik. Wtedy zaczela sie piekna kariera... Wieslaw Eliza Jagus;)
        • RECON_1 Zgłoś komentarz
          Fajny artykuł mimo że o krzyżaku, jak widać w SF można coś porządnego stworzyć.
          • LMP Zgłoś komentarz
            Nie dalo sie Jagody nie lubic
            • mark83 Zgłoś komentarz
              Pamiętam Wiesława jak mieszkał w Chełmży. Skromna kamienica z zewnątrz garaż na podwórzu. Czasem chyba nawet mechanicy Sullivana korzystali z niego jak się nie mylę gdy jeździł w
              Czytaj całość
              Częstochowie i szykowali sprzęt. Bywałem u rodziny i czasem go widywałem. Wrażenie jedno. Skromny gość nie lubiący szpanować. Kiedyś nawet wysiadał z auta by otworzyć bramę pamiętam. Praktycznie oko w oko, ale nawet nie zagadałem. Podobnie zresztą w parkingu jeszcze na Broniewskiego gdy człowiek zaszedł. Zdawał sobie człowiek sprawę kto to jest, ale jakoś tak człowiek nie chciał zabierać mu tej prywatności i być natrętny. Zawsze mi się wydawało jakby nie lubił być w centrum uwagi. Skromny i żaden tam gwiazdor. Prosty człowiek w dobrym tego słowa znaczeniu. Dla mnie niezwykle pozytywny Gość bez dwóch zdań i legenda klubu.
              • gryfik Zgłoś komentarz
                Jeśli chodzi o Wiesława to był ostatni wierny krzyżak w Toruniu jak u nas Dołek. Dziś nie ma już żadnych zasad , skrupułów , przywiązania do klubu ani sentymentów ... liczy sie
                Czytaj całość
                wyłącznie mamona , mamona , mamona. Tym wiekszy szacun dla Wiesia bo z pewnością na brak ofert z innych klubów nie narzekał , choć z czasem inni nie próbowali juz nawet go kupować bo wiedzieli z góry że nic z tego nie bedzie , brawo Wiesław !!! Brawo Dołomisiewicz !!!
                • KACPER.U.L Zgłoś komentarz
                  Dobry był herbatnik.A,poza tym za czasów Jagody obecnie rolnika samego w dolinie Apator to był Apator przez duże A.Obecnie no comments....
                  • gorzownns Zgłoś komentarz
                    jaga najlepszy takiego walczaka jak on w toruniu nie bylo
                    • Włókniarz 1946 Zgłoś komentarz
                      Pamiętam ten straszny wypadek Wiesia u nas... Na pierwszym wirażu zawisł na bandzie, koszmarnie to wyglądało... Wielki wojownik. Szacun z Czewy.
                      • banita Zgłoś komentarz
                        Bardzo fajny artykuł. Brawo. Może doleje troszke dziekciu, Jaguś troszeczkę za uszami ma. Tak w stosunku do kolegów z drużyny jak i samego klubu ale należy pamiętać tylko te dobre
                        Czytaj całość
                        chwilę a złe zapominać. Jeszcze raz, brawo za ten artykuł
                        • prawus Zgłoś komentarz
                          Wielki szacunek i podziw dla Wiesława Jagusia !! Można by tylko z żalem zaśpiewać : ,, dziś prawdziwych Jagusiów już nie ma ,, .. Myślę że klub powinien jakiś swój obiekt nazwać
                          Czytaj całość
                          jego imieniem , bo Wiesław sobie na to zasłużył ! Może nazwać parking im Jagusia !
                          • R77 Zgłoś komentarz
                            Pamiętam ten finał w 2008 w Lesznie. Jagoda co wsiada na motocykl, to wygrywa:)))) I nie tylko wtedy. Czerwone charakterystyczne barwy miał jak Adams i podobnie wymiatał:))))) Piękne
                            Czytaj całość
                            czasy:))))
                            Zobacz więcej komentarzy (17)
                            Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
                            ×
                            Sport na ×