WP SportoweFakty.wp.pl – wiadomości sportowe, relacje live, wyniki meczów

Kokpit Kibice
Relacje na żywo
  • wszystkie
  • Piłka Nożna
  • Siatkówka
  • Żużel
  • Koszykówka
  • Piłka ręczna
  • Skoki narciarskie
  • Tenis

10 Years Challenge: Woffinden był w cieniu, ale jak już wyskoczył, stał się najlepszym w historii

Tuż przed debiutem w Grand Prix Tai Woffinden stracił ojca. Z biegiem czasu zdołał się pozbierać, a potem zadziwić żużlowy świat. I robiąc to bez zapowiedzi. Dziś Brytyjczyk ma trzy tytuły i jest największą gwiazdą swojej dyscypliny.
Tomasz Janiszewski
Tomasz Janiszewski
WP SportoweFakty / Łukasz Trzeszczkowski / Na zdjęciu: Tai Woffinden

Najbardziej utytułowanym żużlowcem Wielkiej Brytanii w IMŚ stał się już w 2016 roku, gdy zdobył srebrny medal, wyrównując wynik Freddiego Williamsa (obaj mieli też dwa złota). Tai Woffinden w następnym sezonie dołożył brąz, a w ostatnim kolejny tytuł. Wskoczył tym samym do dziesiątki najbardziej utytułowanych w historii. Wciąż ma apetyt na więcej, nie kryje się z chęcią dogonienia legend: Tony'ego Rickardssona i Ivana Maugera, którzy sześciokrotnie stawali na najwyższym podium. Obecnie Brytyjczyk jest gwiazdą numer jeden sportu żużlowego na świecie.

2009 - bez medalu w IMŚJ, choroba ojca

Dekadę temu nie zapowiadało się, że za kilka lat Woffinden szturmem wejdzie do czołówki i zacznie kolekcjonować medale. Owszem, był jednym z najlepszych juniorów na Wyspach, drugi rok startował w Ekstralidze w barwach Włókniarza Częstochowa, ale w tamtym momencie większą karierę przepowiadano innym. Rok starszy Emil Sajfutdinow w wieku niespełna 20 lat sięgał po brąz IMŚ, w czempionacie juniorskim złoty krążek wywalczył zaledwie 17-letni Darcy Ward, a w ojczyźnie duże nadzieje były pokładane w Lewisie Bridgerze.

ZOBACZ TAKŻE. Droga Jasona Doyle'a na szczyt wiodła przez szpitalne sale

Medalu w IMŚJ Brytyjczyk zresztą nie zdobył nigdy. W 2009 roku w chorwackim Gorican miał szansę na zwycięstwo, ale w pierwszym starcie dotknął taśmy i choć wygrał cztery kolejne biegi, rywalizację zakończył na czwartym miejscu po przegranym biegu dodatkowym z Juricą Pavlicem i Patrickiem Hougaardem. Na krajowym podwórku sięgnął z Wolverhampton Wolves po triumf w Elite League, mając w tym sukcesie spory udział. Drzemał w nim potencjał, chłonął doświadczenie, nie bał się twardej walki.

ZOBACZ WIDEO Ważna rola ojców w żużlowych teamach. Zmarzlik i Janowski zdradzają szczegóły

Od najmłodszych lat czuwał nad nim ojciec Rob. Niestety, gdy latorośl uznanej szanowanej persony brytyjskiego speedwaya poszerzała sportowe horyzonty, opiekun Taia poważnie zachorował. Zmarł w styczniu 2010 roku, na krótko przed debiutem syna w Grand Prix. Woffinden junior otrzymał wtedy od organizatorów stałą dziką kartę. Mógł liczyć na pomoc menadżera Petera Adamsa, ale był zagubiony i nie do końca gotowy na takie wyzwanie. Zderzenie z cyklem okazało się bolesną, choć potrzebną lekcją. Zajął piętnaste miejsce, tylko w jednej rundzie awansując do fazy półfinałowej.

2019 - szybki, regularny, po prostu najlepszy

Kolejne dwa lata przejechał bez większego błysku, ale raz jeszcze dostał szansę od BSI. Z braku laku Brytyjczycy "musieli" mieć swojego przedstawiciela w elicie, a słaba jazda Chrisa Harrisa i brak innych kandydatów, oznaczały stałą przepustkę dla Woffindena na cykl 2013. Spodziewano się lepszej jazdy jak poprzednio, jednak nie tego, że wychowany na zachodnim wybrzeżu Australii 23-latek... zakończy sezon ze złotym medalem na szyi. To obok Nickiego Pedersena z 2003 roku najmniej spodziewany triumfator końcowej klasyfikacji GP.

Wówczas wskoczył na nieosiągalny wcześniej poziom i co istotne, nie był to jednorazowy wyskok. Woffinden przez wszystkie kolejne sezony nie wypadł poza pierwszą czwórkę klasyfikacji generalnej GP, tylko raz (2014) kończąc zmagania poza podium. Po dwóch latach zdobył drugi tytuł, a niedawno trzeci. Nieustannie plasuje się w czołówce w PGE Ekstralidze (najlepszy w 2013), już jest ikoną Betard Sparty Wrocław i absolutnym liderem reprezentacji.

ZOBACZ TAKŻE. Mija dekada, a Łotysze nie zmieniają filozofii. Lokomotiv wciąż solidny

W czym tkwi klucz do sukcesu Brytyjczyka? Od 2013 roku dysponuje nie tylko znakomitym sprzętem, który z początku wychodził spod ręki wieloletniej "jedynki" na rynku tunerów - Petera Johnsa. Emanuje spokojem, a gdy trzeba, zachowuje się na torze bardzo zdecydowanie. Przezwycięża trudne momenty, gdy szwankuje zdrowie, bardzo dobrze układa mu się współpraca z Jackiem Trojanowskim, świetnym mechanikiem. Woffindena nie zaskakują żadne torowe warunki, wszędzie potrafi być mocny, cechuje go uniwersalność. Taka, jaką posiadały największe osobistości w historii tej dyscypliny.

To, co cechuje mistrzów to bycie nienasyconym. "Woffy" taki właśnie jest. W tym roku spróbuje zrobić to, czego dotąd nie potrafił - obronić koronę. W erze GP udało się to tylko dwóm wspomnianym asom: Rickardssonowi (dwukrotnie) i Pedersenowi.

Czy w 2019 roku Tai Woffinden obroni mistrzostwo świata?

zagłosuj, jeśli chcesz zobaczyć wyniki

Polub Żużel na Facebooku
Zgłoś błąd
inf. własna

Komentarze (3):

[ Anuluj ] Odpowiadasz na komentarz:

Dowiedz się jak umieszczać linki od tagów, pogrubiać tekst, itp.
  • SpartyFan 0
    Wymieniłeś Zmarzlika. Chłopakowi brakuje charyzmy i luzu poza torem jakie ma właśnie Tai. Z drugiej strony jak na swój wiek Bartek już dziś jest legendą :)
    falcoamadeus Trudno te czasy porównywać. Woffinden łatwo nie ma. Lindgren był moment, że był bardzo mocny. Kiedyś Szwedzi mieli Nilsena, który też zdobył medal i potrafił dobrze punktować. Jest Janowski, którego problemem są końcówki sezonu, jest Zmarzlik, który w Toruniu bardzo nastraszył PataTaia, jest Dudek, którego ostatnio zmogła kontuzja. Rickardsson w 98, 01, czy 05 wygrywał tytuł zdecydowanie, choć miał za rywali Sullivana, Golloba, Hamilla, Crumpa, czy Adamsa. To nie jest tak, że Woffy ma łatwiej, czy że nie ma równorzędnych rywali. Nie zdobywa tytułów z przewagą 30-40 punktów, choć liczba turniejów teoretycznie pozwala na zbudowanie takiej przewagi.
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • falcoamadeus 0
    Trudno te czasy porównywać. Woffinden łatwo nie ma. Lindgren był moment, że był bardzo mocny. Kiedyś Szwedzi mieli Nilsena, który też zdobył medal i potrafił dobrze punktować. Jest Janowski, którego problemem są końcówki sezonu, jest Zmarzlik, który w Toruniu bardzo nastraszył PataTaia, jest Dudek, którego ostatnio zmogła kontuzja. Rickardsson w 98, 01, czy 05 wygrywał tytuł zdecydowanie, choć miał za rywali Sullivana, Golloba, Hamilla, Crumpa, czy Adamsa. To nie jest tak, że Woffy ma łatwiej, czy że nie ma równorzędnych rywali. Nie zdobywa tytułów z przewagą 30-40 punktów, choć liczba turniejów teoretycznie pozwala na zbudowanie takiej przewagi.
    SpartyFan Bardzo cenię Taia, ale gra i walczy się tak, jak pozwalają przeciwnicy. Nie ma już w GP zawodników pokroju Rickardsona czy Crumpa i zrobiło się miejsce dla innych. Zobaczcie ile lat przy swoich zdolnościach, determinacji i budżecie na swój tytuł musiał czekać Tomek. Teraz zwyczajnie jest łatwiej.
    [ pokaż odpowiedzi ] Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
  • SpartyFan 0
    Ale jak Tomek jeździł! Rickardson mówił o nim: najlepszy kierowca wśród żużlowców. No i polscy kibice, którzy za Tomkiem jeździli na wszystkie GP.
    Lukim81Pomorskie-Śląskie Wtedy była śmietanka,potęga światowa a Tomek był sam przeciw wszystkm, pierwszy kontakt opór przeciwko Tomkowi, Narodziła się spółdzielnia, potem Hampel było trudnej.
    Odpowiedz Zgłoś Zablokuj
Pokaż więcej komentarzy (3)
Pokaż więcej komentarzy (3)
Pokaż więcej komentarzy (3)
Już uciekasz? Sprawdź jeszcze to:
×
Sport na ×